Het was allemaal onderdeel van zijn act. Net als de ondeugende blik waarmee Bolkestein ‘spontaan’ reclame maakte voor de winkel waar hij zijn kleding koopt en voor de produkten van zijn voormalige werkgever, een grote oliemaatschappij. U gaat over de schreef, schrok Peter van Ingen. Maar het tegendeel was waar. Bolkestein had alles in de hand. Zijn televisie-avond zat stevig in elkaar. Bolkestein toonde dictators, volksmenners, fascisten, communisten en hippies. Allemaal fanatiekelingen die handelden vanuit een ideologie en daar later op terug moesten komen. Of nog moeten komen, aldus onze bescheiden zomergast. Hij gebruikte de beelden om er achteloos mee over zichzelf te vertellen. Over zijn jeugd, zijn vele reizen, maar vooral over zijn vroege inzichten die niemand anders deelde. ‘Ik wist niks en ik kon niks’, was het refrein van de avond, gevolgd door: ‘Als ik het zag, moeten anderen het ook hebben gezien.’
Slechts een filmfiguur nam Bolkestein als voorbeeld. Dat van de vlaamse politicus Daens, die het heldhaftig opnam voor het onderdrukte volk. ‘Ge moet op Daens stemmen, anders gaat er nooit iets veranderen’, was dan ook de laatste zin in dit fragment.