De uivariaties

De uivariaties

Eigenaar van een vliegende storm van aantekeningen ben ik, waarvan ik er zelf ook een dreig te worden. Nog net bij verstand heb ik er een paar achter elkaar gezet. Voor die speciaal daarvoor uitgekozen laatste meest heilloze dag van het jaar staat een variant van de Qormeh sabzi op de lijst van goede daden.

Allereerst een bos peterselie, ter grootte van een flinke tuil narcissen, in huis halen. En omgekeerd, met de wortel omhoog, in ijskoud water zetten. Daarna een lamspoot van gemiddelde grootte in de hete olie vlijen.

Aanbraden. Laurier erbij. Zo vers alsof gestolen uit een lauwerkrans van De Chirico. Zoals heilvol vastgelegd door natuurkundig kunstenaar Irving Penn.

De eenzame linkerachterpoot (wij eten vanavond allerminst toevallig alleen, dan is niets goed genoeg), wordt geblust met een pets van een rest willekeurige wijn. Pernand-Vergelesses om maar iets te noemen (om de poëzie alleen al: avec mille tendresses, beet ik in haar vergelesses), of iets anders wat doelloos openstaat. Zout en wat knoflook en een kleine rode peper van onbestemde herkomst maar zekere toekomst erbij. Het wijst zich vanzelf. Poot gaarstoven. Na een half uur zoveel mogelijk kleingesneden peterselie toevoegen en wat dille, koriander en iets meer bieslook. Deksel op de pan en afwachten. Merk op dat de geur van dit eindproduct alleen al hier en daar verboden is.

De rest is opeten.

Wie nog een borani estafani on the side wil hebben, geve rustig toe aan die al te begrijpelijke aandrift. Wordt verkregen door de goed best gewassenste der allerstevigste spinazie snel plat te koken en afgekoeld en uitgeknepen en op maat gesneden toe te voegen aan heldere yoghurt, met voldoende Kaspisch zeezout. Indien toevallig enig sangak- of taftunbrood bij de hand is, geniet dit daarbij uiteraard weer de voorkeur. Dat spreekt. Zonder dat dit overigens echt iets zegt.