De uivariaties

De uivariaties

Een tomaat rolt het kader binnen. Rood als een late hibiscusbloem.

Jammer dat er zoveel andere gegevens ontbreken. Zat hij als een matroos rechthoekig gestrekt aan de keukentafel? Of verbleef hij in de salon en leek samengesmolten met de oude chaise longue, zijn schouders warm houdend onder een vaalgrijze sprei van kalamink? Waar een gelukkig aroma van ranzige boter aan kleefde. Was er een dier, een kat — om maar iets te noemen — in de buurt? Lui liggend binnen streelbereik of buiten tussen de rauwe hortensia’s jagend op een sappige libel? Alles kan. Meest waarschijnlijk is dat Giacomo Rossini in de schaduw van eigen notenboom, met uitzicht op vredig sluimerende celliste, die er voor de verandering even niet op los streek, in het hoge koele gras lag. Licht en ledig.

Er viel in de komende dagen een kleine, maar belangrijke zending te verwachten. Uit Verona. Waar een bekend juwelier volgens zijn precieze tekening op dit moment de laatste hand legde aan een fors uitgevallen injectiespuit. Uit het beste zilver gewrocht. Die hij, gevuld met een nauwkeurig afgewogen en verwarmd mengsel van truffel, paddestoelen en foie gras en enkele andere ingrediënten, in meerdere cannelloni wenste te steken.

Eén voor één. Waarna hij ze voorzichtig zou stomen, er nauwkeurig zorg voor dragend dat ze niet al te gaar werden. Zodat ze, na nog heel kort geroosterd te zijn, de enig juiste knapperige textuur verkregen die in perfecte harmonie was met de geurige zalf die er in zat.

Die tomaat kwam juist op tijd. Hij moest vooral niet vergeten om voor dat moment een delicate saus van tomaten bij de hand te hebben. Hij diende er ook aan te denken Alexander Grigorévitch een tiental grammen van het beste, het kostbaarste tomatenzaad te sturen. Ter vervolmaking van diens «boeuf Stroganoff», zoals deze het zo eigenmachtig en zwierig had uitgedrukt in zijn laatste amusante missive.

«Heterofonia assai!» zuchtte hij.

Het enig juiste leven leiden was veeleisender dan muziek schrijven.