De uivariaties

De uivariaties

«Eten is verwoekerd tot amusement, zeg maar liever tijdverdrijf», zei hij, terwijl hij in zijn broekzak met een oude tramkaart speelde en om onbekende reden de woorden «maagdelijk sneeuwlandschap» in zich voelde opkomen. «Zeker», beaamde de an der, die gisteren nog de kat een schop had gegeven, «en dan het liefst met een cultureel-antropologische aan Lévi-Strauss ontleende ondertoon.»

«Alles natuurlijk met het oog op de exhibitionistische bijwerking», hernam de eerste die er tegelijkertijd over dacht zijn neus te snuiten.

«Eén groot creatief misverstand», mompelde de derde, een aquariumliefhebber wiens vrouw op IJburg wilde wonen.

«Het mag best iets te veel kosten, kan er des te beter een cultureel hoesje omheen.» Daar had je de liefhebber van het openbaar vervoer weer.

«Niet voor niets dat je eerst de hongerkunstenaar had en daarna pas de eetkunstenaar», zei een slungel, die zich alleen in een gesprek mengde wanneer hij iets over zichzelf kwijt kon.

«Vergeet daarbij vooral de moedertraditie niet», insisteerde een jonge vrouw die vorig jaar haar vakantie op het eiland Man had doorgebracht.

«Het is een ratrace naar een verdiept aangebrachte vluchtheuvel», werd aan de overkant van de tafel gezucht, «kneuterigheid loves competition.»

Tijdens de allerminst broze stilte die voor enkele seconden boven hun koppen zweefde, telde één van hen in gedachten het aantal medeklinkers in het woord afbakinstructies terwijl de kerel naast hem zich afvroeg of bij thuiskomst straks zijn relativerings toelage al in de bus zou liggen.

«Hoewel des thuisblijvers’ exotisme ook een duit in het zakje doet.»

«Niets simpeler dan een 10 voor uitzonderingsdrang op je rapport!»

«Wisten jullie trouwens hoe je lekker zegt in het Esperanto?»

Ik boog mij weer over mijn dagboek en schreef: «Vleugje gefingeerde deugdzaamheid is nooit weg te cijferen. Van alle overige mogelijkheden die op onschuld rijmen heeft vooral ontvankelijkheid zijn beperkingen. Zonder illegale hulpmiddelen is het niet mogelijk over beider horizonten heen te kijken.»