De uivariaties

De uivariaties

Ik las het opnieuw. Het stond er en het stond er niet: geruggensteund.

’t Bracht mij de oude zaterdagmiddagen opnieuw voor de geest. Terwijl spichtige schooljongens in mottige grasperken elkaars socuteraknietjes lens schopten, lag ik met beide oren richting radiodistributie de schoonheid van het Gregoriaans in te drinken. Nog steeds geen spijt van.

Men moet zich durven blootgeven. Wie men op dat moment ook is.

Los daarvan besloot ik mijn pas verkregen Borretaanse ui aan een krachtproef te onderwerpen. Het kon mij niet moeilijk genoeg zijn. Van nature niets op tegen.

Waar valt in dit geval en dat verband beter voor te kiezen dan de echte Italiaanse puntpaprika. Want in Italië zitten ze niet stil. Nadat ze, en dat was ook al niet zo makkelijk, met het naakte absurdisme op de proppen kwamen, waar regelrecht de risotto en daarna vooral de Venetiaanse appelrisotto uit volgde, zijn de Italianen er als eersten in geslaagd de scherpepunt paprika boven tafel te krijgen.

In wezen bescheiden lid der grote paprikafamilie die alom van verwatenheid aan elkaar hangt. Maar juist die ingetogenheid ondanks penetrant voorkomen, maakt het zo interessant.

Een puntpaprika is groen. Verfdoosgroen.

Verdeel elke puntpaprika in vijf ongelijke delen. Verzuim niet de onionia borretania aan ongeveer gelijke scherven te slaan. Wees wijs met de olie en verwarm langzaam, en onder toevoeging van twee laurierbladeren, doch meedogenloos deze vegetabiliën in een gesloten vat tot totale verslapping daarop volgt.

Heb wat Thaise soja gereed, ook een flits van azijn, een snelle worp van grof zout en een halve vingerhoed scherpe rode vloeistof uit Louisiana, en vooral zeven druppels sinaasappelolie. Dat laatste kan nog een probleem zijn. Voeg toe en vermeng en versier er de rijst of anders wel iets anders mee. Verteer.

Men geve zich bloot. Volgens François R. naar keuze met couillon eschalloté of couillon moignon. Moignon valt op te zoeken. Men wete zich geruggensteund.