De uivariaties

De uivariaties

De jonge schrijver zat in bed.

Jonge schrijvers zaten vroeger altijd in bed. Gebonden en in stofomslag van popeline, met de helft van zijn slaapmutsje van de vorige avond nog in de hand. Ranke voorloper van het Duralex model, waarin de eau de vie de marc de Irouléguy zinvol heen en weer klotste.

Terwijl de veilingcatalogus van Phillips, de Pury & Luxembourg langzaam en als een zeldzaam decoratief papieren vlot van de purperen sprei gleed (daarin als nr. 213 het alsnog teruggevonden decorstuk, voorstellende een kale boom, door Alberto Giacometti ontworpen voor En attendant Godot), verwijderde hij, alsof hij een reusachtig glas bier afschuimde, twee tortoise point Manxkatten van zijn buik en greep naar het filozelzijden leeslint dat als een infectiepaarse waterstraal van de zoldering droop. Diep beneden in het huis hoorde hij de bel overgaan. Lady Rats modee, zijn moeder, was daar juist bezig een liter kwee perencompote te temmen. Vrijwel onmiddellijk kwam zij de oude olijfhouten treden optrippelen.

Ze bleef staan in de deuropening. Hij leek, ondanks zijn jeugdige leeftijd, op Joseph Roth. Had iemand weleens gezegd. Maar voornamelijk omdat hij evenveel dronk. Was eraan toegevoegd.

«Mam», fluisterde hij. Het vrouwtje, met het sluike haar dat als vochtige grijze veterdrop om haar hoofd hing, blikte zijn richting uit. Zijn mond ging open tot het niet hoger kon. «Mam, vanaf dit moment moet elk stuk vlees dat hier in huis wordt gebraden, ook als het van secretarisvogel of Przewalskipaard afkomstig is, eerst gemarineerd worden!» Er viel nauwelijks kalk uit het plafond.

Nog iets wat echt is gebeurd.

De mooiste metafoor van de week schuilt op pagina 92 van de biografie Damned to Fame van Samuel Beckett. Daar vergelijkt de auteur James Knowlson de hevig donkerbruine verschijningsvorm van een glas Fernet-Branca met een kort verhaal van François Mauriac. Ikzelf ben, niet dagelijks maar in door zoele avondwind bevlekte voorkomende gevallen op in zuidelijke richting afhellende marktpleinen, nogal ingenomen met een slok van dit sinister kruidige Italiaanse digestief. Van Mauriac heb ik nog nooit een kort verhaal gelezen. Dat verandert binnenkort.