De uivariaties

De uivariaties

Veel last van tegenwoordige tijd. Daarom op zoek naar een ander woord voor werkelijkheid. Allebei. Zonder het van elkaar te weten. Mag niets met stierenvechten, Shakespeare of Nico Verhoeven te maken hebben.

Wat eten we vanavond? Broodje oester zonder uitjes of gestoomde serpentine met confettisaus? Vroeg naar bed en snel de grens over. Zweefduik in de druivensuiker. Dromen dat we arm in arm in Huize Agrodolce wonen. Ons te buiten gaan aan Austausch van oude impulsen en nieuwe herinneringen. Samen in de avondschaduw te genieten van de papieren glijvlucht van de ekster.

Echter, echt samenwonen met een ui zit er niet in. Er mist iets. Een ui gaat niet naar bed. Een ui staat niet op. Het ontbreekt in de geschiedenis aan opgestane uien. Een enkele wederopgestane ui hier en daar niet te na gesproken.

Daarnaast. In een wereld waar zo veel zijden draden in de lucht hangen, bungelde die van zijn glazig huisje wel erg dichtbij. Kwetsbaar als kwikzilver. Gesprekken over meskarakter en moerbeiensaus in deze dun bevolkte keuken daarom liever vermijden. Of over de ui als vrouw en de vrouw als ui. Dat soort onzin. Wellicht dat deze ui een vrouwelijke ui is. Zot genoeg. En zoet als een volle borst.

Al zag zij er thans wat somber uit. Alsof haar krachtige contour opeens van een ragfijne rouwrand was voorzien lag lichte kommer, zonder enig genade brengend zout, als motregen op haar smakelijke bolle uikop. Was het omdat een kwade geest ooit zijn hoofd van ’s duivels oorkussen lichtte en, met wenkbrauwen in de hoogste stand, zei dat er geen voldoening schuilt in het pellen van een ui omdat er ten slotte toch niets overblijft? Flauwe grap ten koste van een ui en in dit geval ook van een vrouw. Alsof er iets zou resten van kreupele animus van voorgaand karakter bij onverhoopt en persistent pelgedrag van derden. Afgezien daarvan. Je kunt het helaas niemand vragen.

Hoe is de ui in bed?