De uivariaties

De uivariaties

Aantekening. In een oude regendruppel gevonden.

De held, onze held en dat was ik, had plaatsgenomen op een terras. Het was droog en hij voelde zich goed. Als een muziekliefhebber die weet dat hem vanavond een tournedos Rossini te wachten staat. Een man met een hoed op zijn kop stak de straat over. Want in sommige verhalen dragen mannen hoeden en daar wordt belangrijk over gedaan. Waarom hier dus niet. Een panamahoed.

Lexicologisch bijna halverwege paardenslager en patisserie. Een man zonder hoed, thuis een rechtshandige whiskydrinker, keek in de etalage naar een pastei van patrijs, versierd met geglaceerde kastanjes en eekhoornbrood. Af en toe deed hij een stap opzij. Om hinderlijke reflecties in het glas te vermijden. Hij liep weer door.

Omdat het begon te regenen. Niet gewoon maar noodzakelijk. Alles moest weg.

Oudere dames om mij heen lachten tegen mij. Zoveel regende het. De overkapping van het terras lekte. Zij die er zaten, achter een mooi glas bier of Amer Picon, staken hun paraplu op en begonnen alweer te lachen. Omdat het nog steeds regende. Al regende het waar zij zaten veel minder, maar daarom niet minder leuk.

Ik had die dag niets anders te doen dan naar de regen te kijken en bedacht, als iemand die zonder te bellen door de voordeur naar binnen stapt, de titel van een verhaal. Het heette Kort verhaal met Gezoden Worst als titel.

Omdat ik goed in de etalage van de slager had gekeken. Een gewoonte overgenomen van W.F. Hermans. Die vond dat je een land beter leerde kennen door goed in de etalages van de slagerijen te kijken.

«Gezoden worst.» Stond er. Op een bordje in de uitstalkast. «Heeft het iets met zout te maken?» vroeg ik aan de slager. «Niets», zei hij en het klonk heel streng. Goed. Eindelijk iets dat niets met zout heeft te maken. «Het is worst van het varken. Met kruiden. In gelatine. Tegen het kookpunt gegaard.»

Ik kocht de gezoden worst. Dat mag u best weten.