De uivariaties

De uivariaties

Enigszins beklagenswaardig zijn wel de jonge en vaak minder vastberaden reizigers die, afgedwaald tot in onze gure wijkplaats, te zien zijn in stationshal of postkantoor, zich daar maar al te vaak vastklampend aan de halfvolle fles mineraalwater. Nu en dan verveeld een slok nemend.

Nog pas zag ik een jonge vrouw die de pauzes tussen haar continue muizenslokjes tot niet meer dan drieëneenhalve seconde had weten terug te brengen. Het is jammer dat juist zij die zo'n vreselijke dorst hebben de valuta missen om eens drie kwartier lekker windvrij achter een krat pils of magnum Piper Heidsieck plaats te nemen. Nog kan ik mij herinneren hoe ik zelf als pseudo-Halbstarke voor de eerste keer door het lauwwarme Parijs slenterde.

Alleen had ik wel het besef dat wanneer je echt ergens aanwezig wilt zijn je daar toch beter af en toe een coup de rouge aan toe kunt voegen. Voor zevenentwintig centimes, die toen nog gezellig francs heetten.

Het daarna bezochte Iberisch schiereiland was al helemaal de plaats waar je, nauwelijks de zandbak ontvloden, voor hoegenaamd niets je een echte maaltijd met bij behorende nattigheid kon laten opdienen. Dat alles door gepensio neer de cante jondo-vedetten of achtjarige kleuters met overgewicht in het bassin onder je neus gezet. Vond je heel gewoon. De eerste paella in het tot iets onder kook punt verhitte Valencia was een memorabele rapsodie vol eetbare ontucht van de hoogste orde. Geheel alleen vrat ik mij door een Sierra Nevada van goudgele rijst, een half pond zoetzoute ivoren bonen en leeggelopen aquarium vol schelp- en schaalgespuis heen. Zonder enig vergelijkend onderzoek wist ik voor eens en altijd hoe saffraan smaakte. Ook de rest van mijn vlegeljaren veel aan gehad.

Het verleden is een ander land, zeggen ze. Zeker in mijn tijd werd daar een andere taal gesproken.