Tijdens zo’n huilbui

De Uivariaties

Er was eens een man, en er zijn dagen geweest waarop ik dacht dat ik het zelf was, die op de dingen vooruitliep. Grijze sokken droeg, en als dat zo uitkwam het op een zeuren zette over alle glaasjes Calva die hij in zijn leven gedronken had. Niet had gedronken, daar dacht zo’n man bliksemsnel nog even over na. Vooruitlopen was zijn lust en zijn leven. Hij zocht ’s morgens vroeg, van alle zelfstandige naamwoorden die hij die dag dacht te moeten gebruiken, in een groen boekje op of ze v. of m. waren. Soms waren ze o., om het mooi te houden. Waarna hij weer in bed terugkroop. Kosteloos en comfortabel. Met zijn gortdroge Hondsbossche zeewering tegen haar betraande Hondseheuvelrug. Alles in theorie, bien sur.


Om aan de verwijzingen van de volgende uren het hoofd te kunnen bieden poetste hij ook wel, tijdens milde yoghurt en goedkope dik geschilde goudreinetten, zijn en haar en natuurlijk ook hun naamvallen op. Problemen bleven er altijd. Des monuments. Des sokken zelfs. Derzelven verleidenis des verliefden. Des spliterwtensoeps.


Soms het waren zware dagen. Maar in de herfst nam hij het meestal wat makkelijker op. Benaderde hij gaarne praatgraag groepje in sepia café.


‘Het herfst al een beetje!’ Zei hij. Keken ze vreemd op. Het groepje.


Mopperden ze. Mopperde hij terug. Het wintert, het zomert, het lentet! Het herfste bij de wilde uien af! Vraaggedrag zat hem ook niet lekker. ‘Hoe gaat het met je?’ Moesten ze niet mee aankomen. Begon hij alweer over Calva. Keken ze alsnog vreemd op. Avonden in La Coupole, hij kon het niet laten. Middagen bij La Palette. Rue de Seine en straat Vandevissendekat.


Jaren had hij in dat grijze Parijs gewoond. Bitter tot het eind. De choucroute garnie kwam hem de neus uit, tartine beurrée puilde uit zijn gulp. Dag en nacht Calva gedronken. Tot hij Calva schreide.


Waarschijnlijk dat tijdens zo’n huibui dat idee, het huizenhoog uit granuliet gehouwen paar sokken, is geboren. Maar ieder weet het. Ideeën in tranendal tot bloei gekomen zijn gedoemd daarin te verzuipen. Met een doodnormaal uienmonument zou het niet anders zijn afgelopen.