De uivariaties

De uivariaties

Het diner was geslaagd want de gasten gingen naar huis. Hinkel den in scheef ornaat naar een op ge beld rijtuigje of kropen met nog nalallende organen in de nachtbus. Om op eigen kussen na te dromen over de dubbelgefrituurde rougets en de volgende morgen steevast en vergeefs trachtend het aanbeden recept voor vuurbuikpadrode radijsrisotto uit hun grijze prullenbak op te diepen.

Nu weer tijd voor wat ik zelf lekker vond. Ik zette de door liefdevolle handen uit downtown Marrakech aangedragen pot met zoute citroenen naast de tomatillos van de Noordermarkt en maak te vandaar de sprong naar drie overgebleven aardappelen. Op de tast gekocht, met verwaarlozing van zichtbare en laat staan andere herkomst, maar wel van diezelfde markt. Beetje Morandi, iets meer De Stael. Dat was het.

Zoals in elke beschaafde keuken hangen ook hier de kleine schreeuwerige rode pepers aan de muur. Zelf gekocht tijdens de zelf doorgebrachte vakantie in het door anderen bewoonde Galli poli. Hetzelfde G. waar ik een taxi chauffeur ontmoette wiens achternaam nog net niet Proto plasma was. Maar het scheelde heel erg weinig. Schreeuwerige pepertjes, ik zei het al.

Kookte de aardappelen bijna gaar, maakte er fritesvormige balkjes van en bakte ze in Spaanse olijfolie. Ontdeed de tomatillos van hun plantaardige hulsjes en in achten gesneden mochten ze de aardappelen gezelschap houden.

Twee van de kleinste citroenen koos ik. In vieren ditmaal. Res pec tievelijk. In de pan. Onnodig te zeggen dat een half zacht schreeu wend pepertje daar al langer verbleef. Met zaad eruit.

Het was bijzonder. Zacht en tegelijk stevig, met tinten zoals ik ze lang niet over elkaar heen had zien buitelen. Uit een kilo gekook te kippenmaagjes het tot op de dag van vandaag miskende profiel van minister van Kleffens te boetseren blijft natuurlijk de volgende uitdaging.