De uivariaties

De uivariaties

Het slechte nieuws was zichzelf vooruit gesneld. Waar praten sommige mannen over, als andere mannen tussen Nun- en Elspeet op survival zijn? ’s Mid dags op het terras? Juist! Dat sommige Opperdoezen die in de vakken van de superwinkelier liggen nog niet doorgerijpt zijn. Miasmisch groen van binnen.

Sombere sommige man voorzag het ergste. Stond daar niet juist voor vanavond een ondermijnende crypto-fusie-schotel op het menu? Waarvoor bij gebrek aan Eerstelingen een equipeje Opperdoezen lag te wachten?

Thuisgekomen. Glas geheven. Op, omdat er niets toepasselijkers in de buurt was, de Opperdoezen die bij nadere beschouwing aan alle eisen van rijpheid voldeden. Evenals twee tegelijke lamskuiten, op het laatste moment de voordeur binnengesmokkeld. Wat lams poten betreft kan ik kort zijn. Qua formule een gepasseerd station. Aan zoveel mogelijk kanten in een rest hete olijfolie wentelen. Meer zeg ik niet. Twee laurierbladeren en halve kleine rode peper zonder zaad daarbij. Pas daarna de Monbazillac, dat is een witte wijn. Minder pretentieus, en dat vooral van naam, dan Sauternes en toch zuigend zoet. Daarom daarvan een groot glas over de kuiten en deksel erop en vlam op halve hoogte. Na een kwartier mag er nog een glas bij (indien van toepassing ook kraanwater), en de zeven Opperdoezen. De grotere door de helft gesneden. Waarbij opnieuw opviel dat onrijp groen achterwege is gebleven. Elke somberheid, waar anderen soms zo trots op zijn, was dankzij het ten derde maal geheven glas Salice di Salento toch al verdwenen.

Voegde ik nog een flinke kop van gesneden groen van bos(ch)ui toe. En een sensibel greepje oregano. Vanzelf sprekend ook nog wat zwijgend zout.

Tijdens het garingsproces, door het venster (vanwaar het vriendschappelijk buiten ook aandachtig toekeek), gezien hoe twee achtpotigen aan tafel gingen en elkaar helemaal opaten. Daarna was ikzelf aan de beurt.