De uivariaties

Omdat het oog, en in alle discretie vooral dat van mij, snel gek wordt als er langer dan vijf seconden niets herkenbaars valt te observeren, zie ik regelmatig belangrijke boodschappen verschijnen waar deze niet thuishoren.

Vooral één ervan kan ik mij nog goed herinneren. Het begon met een meer dan betekenisloze oerplek, bestaand uit de vaalwitte kalk die van huis uit al schuilging onder het zonder enige regelmaat afbladderende flessengroen van mijn slaapkamermuur.

Vanuit het ochtendbed, Cheddargedekte watercracker in de aanslag en dubbele zwarte koffie met een volle pot van hetzelfde on the side, had ik er al te veel uitzicht op. De plek werd groter.

Wat eerst niet meer leek dan een mollig kopje in de sfeer van een jarige lapjeskat groeide uit tot een damesfiguurtje. Aanvankelijk aan alle kanten kaal en kuis zwol zij, boven een onzichtbaar ´wordt vervolgdª, op tot een wel heel hard hollend hertoginnetje. Bloot en met vaardig uitgeperste tietjes, die echter allengs meer op de onbekende halve citroenen van Ger Lataster begonnen te lijken, rende ze van rechts naar links.

Haar mond kwam op steeds luidkeelser ´Ui, sapristie!ª te staan en heur haar vlood als te kort gekookte spaghettini het adellijk kopje achterna. Interessante vrouw,

zo klein als ze was.

Niet dat ik verliefd werd of iets anders geks voelde wortelschieten, maar er ontstond toch een relatie. Zonder toekomst. Liet daarom een bebrilde vent komen, die vrij zenuwachtig en schilder was.

Vanaf het moment dat het trapeziumvormige vertrek mij geheel schavotrood tegemoet blonk, begon ik een nieuw, ietwat harder leven. Om dit toepasselijk uit de startblokken te krijgen, schonk ik mijzelf een te verwaarlozen aantal glazen champagne in. Waar, naar de mode van dat seizoen, natuurlijk ook een bodempje fine in meebrabbelde.