De uivariaties

De uivariaties

De praktijk roept, en sommige verhalen kun je beter maar meteen kwijt, opdat hun kostbare verblijfplaats snel door andere trivia wordt ingenomen. Het is niet van horen zeggen maar van gedrukt zien staan. Daarom, zolang het geheugen strekt: bij de vertrouwde haringman twee nette haringen kopen. Een half uur in koud water. Het achteraf wel zeer merkwaardige boek merkt op dat ze hierna nog even nagespoeld moeten worden. Maar goed dat ik niet meer weet welk boek dat was. How clean can you get?

Een uur in de koude melk. In stukken van vijf centimeter gesneden gaan ze daarna in de jampot waarin al een kleine hoeveelheid rauwe gesneden uiringen en wat zwarte peperkorrels. Bedekken met een aangenaam smakende olijfolie. Na zeven dagen is de haring, naar het schijnt inmiddels ook kosjer geworden, opnieuw eetbaar. Ik moet het nog zien en nadere berichten hierover volgen niet. Eventueel op te slaan onder «op de wijze van de vrouw van Max Blokzijl». Graag zou ik het nu willen hebben over de bal als synecdoche volgens Klopfenbosch. Benodigde gegevens zijn echter nog niet binnen.

Wel had Madame Suzy Larochette van La Maison Arabe in Marrakech, rue Fatima Zohra (face la Mosquée de la rue R.’Mila), mij nog een belangwekkend verhaal te vertellen over de sardine.

Ik wist al dat dit de eerste vissen waren die ooit ter wereld ergens in blik zijn gestopt. Lang voor dat in Amerika met de tonijn gebeurde, verdwenen in Portugal in 1834 de sardines al in metalen, licht- en luchtdichte verpakking. Wat niet wegneemt dat de geconserveerde sardine zelf al veel en veel langer bestond. Op naam van een vergeten en voorlopig naamloze joodse kolonie aan de Marokkaanse kust.

Komt op niets anders neer dan het zeer zachtaardig verwarmen van schone, verse sardines in olijfolie. Tot ze spreekwoordelijk gaar zijn. Als wetenschappelijke proef elk ogenblik herhaalbaar. Niet laten koken natuurlijk. Dan raken ze gefrituurd, en dat is andere koek.