De uivariaties

De uivariaties

Tijdens een luchtig moment in mijn onbarmhartig vroeger las ik dat de beste sardines die van Philippe & Canaud waren. Nooit een hap van genomen.

Jarenlang deed ik het met de smaak van die ongeproefde sardines. Vergeleek er alles mee wat ik ook nog nooit had geproefd. Waar een eind aan kwam toen ik in een ander boek las dat een ingebliktesardinenliefhebbersgenootschap in Engeland, nog opgericht door de zoon van Oscar Wilde, na jarenlang proeven de erepalm voor de allerbeste sardines gaf aan Rödel Frères et Fils in Bordeaux. Het boek is van Daniel Spoerri, aangeschaft na het bezoek aan de tentoonstelling Amnesia in Bremen. Geeft mij de kans om te vermelden dat ik de vorige avond voor het eerst van mijn leven Knips at. In een herberg aan het riviertje de Wümme. Onder Bremen. Je bestelde er gewoon Kohl mit Pinken en dan lag daar ook een Knips bij. Nog nooit had ik iets over Knips gelezen. Knips is een Noord-Duitse variant van haggis. Moet je wel weten wat haggis is. Voor de outsiders: schapenmaag gevuld met offal (ontleend aan het Nederlandse woord afval), fijngehakt orgaanvlees in dit geval gemengd met havervlokken. Heel Schotland eet elke 25-ste januari haggis. Om de dichter Robert Burns te eren die een ode aan de haggis heeft geschreven.

Ik mag niet ongezegd laten dat ik wandelend langs de Wümme iets zag wat ik nooit eerder heb gezien. Alsof Caspar David Friedrich langs was geweest.

Alles loodwit van dagenlang volhoudende rijp, en ook van die samenscholende boomstammetjes zoals Friedrich ze graag tegenkwam. Daarna die Knips.

Daarvoor een even doorzichtige als sterke slok, naar Bismarck genoemd.

Waarom niet? Voldoening schuilt in vreemde hoekjes. Maar hoe zit het nu met al die sardines die je nog nooit hebt geproefd?

Los van dat alles wordt het toevallig wel weer een fantastisch brandnetelrisottojaar.