De uivariaties

De uivariaties

Welke discussie is eraan voorafgegaan? Aan de opstelling van die drie beelden in het restaurant van de Art Gallery of Ontario in Toronto. Dat zo eenvoudig en vanzelfsprekend Agora werd genoemd. Het restaurant is hoog en koel. Als in een goede kathedraal valt er op verrassende plekken net iets te veel ijsgeel zonlicht naar binnen.

De plastiek van Anish Kapoor, een uitgeholde bol met middellijn van een kubieke meter, zal geen probleem zijn geweest. Daarbinnen is het heel zwart en adembenemend oneindig. Zij die alles zien zoals het is, zullen er de oervorm van de kookpot in ontwaren. Zij die zien wat wij niet zien, kunnen altijd nog naar die andere niet te veronachtzamen stoofpot, de baarmoeder grijpen.

Zeven meter naar links het gepolitoerde naakt van Maillol. Zij zweeft meer dan zij staat. Het verdient aanbeveling om, het liefst nog voor het voorgerecht onder je neus staat, er omheen te lopen om behalve zo'n breekbaar vooruitgestrekt been ook de hardbronzen billen te bewonderen.

Wat aten we ook alweer? Ach ja, we begonnen met een dégustation van kaviaar, vijf soorten visseneieren naast elkaar. Nam jij toen niet die dorade en beperkte ik mij tot het in gember verdronken kuikentje? Omdat daar ook maanzaad aan te pas kwam? Aan dat zaad kan ik geen weerstand bieden.

Waarschijnlijk mijn gevoel voor poëzie, denk je ook niet? Dan was er nog die andere menselijke figuur. Van Germaine Richier. Aangrijpend juist aan het materiaal onttrokken. En even onthutsend als destijds de Europeanen van Carel Kneulman. Waar zijn die trouwens gebleven? Ik ijver voor herplaatsing daarvan. In het nieuwe restaurant van het Stedelijk.

Want goede kunst en goed eten, dat gaat toch prima samen?

Uit even betrouwbare als bevoegde bron vernam ik dat de oude Fuchs ook hierover al ter verantwoording is geroepen.

Glas ijswijn bij het nagerecht deed de deur dicht. Wist niet dat het slik rondom Niagara Falls überhaupt ergens goed voor was. Weet zoveel niet.