De uivariaties

De uivariaties

Ik keek in een ui. Een ui als een ui die ooit huilde in mijn keuken. Ik zag dat hem de ruggengraat ontbrak. Wat te verwachten was. Toch zijn de ongewervelden niet eens de allerdomsten onder ons. Neem de naaktslak. Ooit was ik bevriend met een naaktslak en had hem zelfs op kamers. Hij was op eigen initiatief met de rucola meegereisd. Rucola afkomstig uit een kleine tuin waar ik de mannetjesvink observeerde. De allevogelskenner kijkt daar niet van op. Het is een observatie van niets, maar ik als weinigvogelskenner was verrukt. Nergens een fijnzinniger geslepen blik dan tussen de oren van een mannetjesvink. Daar is de woeste oogopslag van de kraai, inclusief diens gehalveerde telgang, niets bij. Ten overvloede is de vinkenman van zeer zalmig roze gemaakt. Ik ben een vinkenkenner, try me.
Deze naaktslak. Hij at. En wat hij niet kon gebruiken werkte hij via een daarvoor aangelegde opening naar buiten. Niet vanonder zijn staart zoals Cristian de restaurantvormige hond, en ook niet op de gehaaide wijze van de spinnenduikster maxima calypiga in het miltvormige zwembad. Waar wij ons geen voorstelling van mogen maken. De naaktslak, die nauwelijks een staart en helaas geen billen heeft, voorziet daarin op andere maar even serieuze wijze. Die opening waar alles om draait bevindt zich aan de zijkant en iets onder zijn kop. Vlakbij de hersenen. Indien een naaktslak hersenen heeft.
Maar waarom niet? Hij eet, hij vindt rucola lekker en eet daarvan tot hij genoeg heeft. De rest is in slakachtig zwijgen naar buiten gebrachte slakkenbolus. De sommige mens doet niet veel anders en heeft soms hersenen.
Heeft een ui hersenen?
Ja, het is iets hoffelijker om aan te nemen dat alles en iedereen hersens heeft, tot het tegendeel is bewezen. Uien ontlasten zich niet. Mocht ontlasting in de nabijheid van het hoofd vorming van hersenen in de weg staan, dan is de ui dubbel in het voordeel.