De uivariaties

De uivariaties

Het Japanse meisje liep naar de kassa om te betalen. Toen het andere meisje ook opstond, zag ik mijn kans schoon. Zette de eerste stap richting vrijgekomen stoelen. Ik vouwde de krant open. Overzag de volgorde van de te lezen stukken op die pagina. Wist meteen welk artikel ik wilde bewaren tot de tafel was schoongemaakt. Om duistere reden lukt het mij niet een belangwekkende tekst te lezen met de ontbijtresten van vreemde dames voor mij. Belachelijk, maar waar.

Voorlopig geen verschoning in zicht. Onwillekeurig begon ik, kijkend naar het over twee ovale schotels verdeelde eetlandschap, daar allerlei details in op te merken. Natuurlijk waren het de verschillen die in het oog sprongen. De een had haar capuccino niet helemaal opgedronken. De ander het daarbij behorende koekje overgelaten. Rechts was bovendien een heel broodje achtergelaten en links twee halve aangebeten broodjes. Aan de eierlepeltjes viel niet zoveel af te zien. Moest je wel een erge muggenzifter zijn. Goed kijken hoe de daaraan nog klevende resten wit en geel waren verdeeld. Een van de meisjes beliefde geen jam. Althans vandaag niet. Dat was eigenlijk de enige frappante conclusie die ik kon trekken. Niet iets om je Conan Doyle van te voelen.

Wel curieus was dat ze hun verpulverde eierschalen samen in één bakje hadden gedaan, terwijl het andere leeg was. Ik vroeg mij af of Daniel Spoerri wat zou zien in het geheel. Die overpeinzing werd gelukkig onderbroken door het weghalen van de rommel.

Was er nog taart? Jawel: champagnetaart. Die bestelde ik, al had ik het nauwelijks verdiend.

Behulpzaam hield ik mijn espressokopje omhoog terwijl het meisje een vochtige doek over de tafel haalde. Even later kreeg de man met de gebroken neus naast mij de door hem bestelde crêpes. In opgerolde vorm en als geheel leek zijn bord wel een weelderig begroeide vulkaan.

Toen pas las ik het bewaarde stuk. Voldoening is een rare kostganger.