De uivariaties

De uivariaties

De gastheer droeg een geruite broek en zijn echtgenote was op reis. Beide feiten allerminst essentieel voor het verhaal en toch kan ik ze niet van mij af zetten. Na afloop zal de vrouw nog steeds afwezig zijn en de broek van haar man niet van dessin veranderd. Of ze had intussen besloten hem en haar woning voorgoed de rug toe te keren en hij had, als resultaat van het dienaangaande telefoongesprek tijdens het dessert, van verdriet zijn broek uit het raam gegooid. Veel meer mogelijkheden zijn er niet.

Ik zat aan tafel terwijl ik van kunst genoot. Op huiselijke wijze. Ik keek naar een kleine tekening, in getemperde tinten uitgevoerd, die naast het linkse raam hing. Herkende daarin de hand van een bevriend artiste peintre.

Alhoewel pas nadat zijn naam was genoemd. Ik dwaalde af, zoefde denkbeeldig langs andere hoogtepunten uit zijn oeuvre. Tot iemand iets zei. Ik hoorde het wel, maar bewaarde de betekenis tot later.

Zoals een geluid, waarvan je slechts de echo waarneemt. Of iemand gooit een steen. In het midden van het stille kanaal ontstaat een gat. Het opnieuw vullen daarvan ontketent energie in veel vierkante meters wateroppervlak. Ik had niets in de gaten. Keek vanaf de oever naar een vis vlak onder de waterspiegel. Toen kwam daar die zachtaardige kabbeling en herinnerde ik mij alsnog het geluid van de plonzende steen.

De borden werden op tafel gezet. De man in de broek vol vierkantjes uitte blijde verwondering. Het was blijkbaar niet zo dat je elke dag rode soep zag in de rue de Rennes. Of was rode soep verboden als de vrouw des huizes zelf aanwezig was? C., mijn tafelgenoot, wiens introducé ik was, zag de kleur en snel raffelde hij drie Russische spreekwoorden achter elkaar af.

Daarna pas werd ik wakker. Om een heldere vrouwenstem te horen.

«Dit is barszcz», zei ze, «Poolse soep.» Dat zei de huishoudster, haar knieën Pools verborgen achter een blauw katoenen schort. Nooit meer aan getwijfeld.