De uivariaties

De uivariaties

De mens heeft behoefte aan kwartels. Gisteren aten we geen kwartels. Gisteren kochten we kwartels. Tien. Blinkend bloot in een terloopse tombe van schuimplastic. Het is de mens niet meer gegeven zijn kwartels zelf te plukken. Ook zelf de nek omdraaien is in onbruik geraakt. Daar heb je gevestigde kwartelnekomdraaiers voor. Tegelijkertijd is het eind oktober, maar echte oktoberwind hebben we nog niet gehad. Daar let ik altijd scherp op, zelfs vanaf de ontbijttafel. Ik vergelijk de stilte boven twee plakjes ossenworst met de beweging van de bovenste bladeren in de scheefstaande boom, en merk op dat je dit geen oktoberwind kunt noemen. Het is niets anders dan stilte voor de novemberstorm. Overweeg tevens of de rest koffie in de pot (merk op dat deze een snavelvormig tuitje bezit), na aankomst in het kopje nog een heel suikerklontje behoeft.

Tien kwartels, naakt in de koelkast. De eerste keer is het even schrikken als de deur opengaat. Dat went snel. Het zijn tenslotte geen gewone kaboutertjes. In dat plastic en die kou.

Waar wij behoefte aan hebben. We kunnen zelf met gemak vijf van de kwartels braden en opeten. Vijf naar onze zuster brengen.

Die lust ze vast wel, vooral wanneer daarboven een oeroude wondergelei van rode wijn is gesmolten. Toevallig bij de hand. Een extract van dwingend sap van de syrah-druif gemengd met vrijblijvende druivensuiker. Laat ons oefenen op het eerste vogeltjeskwintet. Zie hoe de zegenbrengende gelei als een verzachtende delta de stijve gewrichten der kwartels binnendringt. Het jonge bloed stroomt opeens daar waar het al lang niet meer gaan kon en als was het generatio spontanea, groeien er ook nog eens lieve kwartelkopjes in de pan.

Een verenpakje komt ze zomaar aangewaaid. Daar rijzen zij poot aan poot de pan uit! In K-vorm vliegen ze langs de dikke spin het pinguïnbloedgrijze zwerk in. Godenspijs gaat onze windstille neus voorbij!