De uivariaties

De uivariaties

«De natuur in Nederland is een kaasplankje», las ik. Van huis uit al slechte ogen, en daarbij nog wat eerlijke betrekkingswaan. Want er stond kasplantje.

Maar toch.

Weer is ook natuur en op onze eilanden waait de zuidwesterstorm. Het water is er dan zeer streng geribbeld. Daaronder zijn ze aan de schoonmaak en worden grote emmers schuim het luchtruim in gekieperd. Ikzelf tijdig de bocht om en de laatste keutel van een glad geschoren bouvier niet gemist.

Netjes op de middenweg. Het baasje op de fiets staart in noordelijke richting en overweegt e2-e4. Mede in verband met zijn licht gepaneerde gelaatsuitdrukking.

Ikzelf intussen, na mij alweer vergeefs te hebben afgevraagd welke fundamentalistische hersenschimmen het verbieden om zwarte koffie te drinken bij de stamppot van rauwe andijvie, neem een besluit. Misschien komt het wel door de zuidwesterstorm. Hoe lang geleden is het al niet dat ik voor het laatst lamsnieren heb gegeten?

En hoe ging dat ook al weer? Dat eten weet ik nog wel. Maar die bereiding?

Gelukkig maar dat er oude kranten bestaan anders zou ik het opnieuw moeten uitvinden. Het is niet moeilijk. Diep adem halen is ongeveer alles.

Vijf kleine wortels in stukken gesneden, een prei in dunne ringen en een ui in iets naar keuze. Verwarm een klont boter en drie eetlepels olijfolie in de pan en strooi de groenten daar overheen. Deksel op de pan en laat het zacht en zachter worden. Van vier lamsnieren het vet verwijderen en in dunne plakken snijden. Deksel van de pan, plakken erin en een halve theelepel vers gemalen komijnzaad (acute komijnmanie) daar ook nog eens bij. Snel verwarmen en nog sneller roeren. Omdat het de laatste tijd de laatste tijd is, en ik ook wel eens wat wil, gaat er een slokje saffraanazijn bij en wat slangenwortelhoning. Peper en zout. Dat allemaal alleen maar om de bijbehorende rest in de goede stemming te brengen. Ook weer helemaal in: bloemkoolstamppot.