De uivariaties

De uivariaties

sWe zaten. En we zaten dicht in de buurt van Chalon-sur-Saône. Waar Nièpce zijn ontdekkingsarbeid heeft gedaan. Ergens (zou alcoholkenner Jan Elburg gezegd hebben) was het denkbaar dat er hier nog een atonaal atoomdeeltje van zijn overjas door de lucht zweefde. Of misschien was er op geheimzinnige wijze een knoop van datzelfde kledingstuk diep onder ons grasveld terechtgekomen. Vandaar die associatie met zijn muur.

Wie te veel denkt aan wat er allemaal door de lucht zweeft en onder ons is begraven, wordt gek. Je kunt beter naar een mooie muur kijken en wachten tot de tomaat en de ansjovis worden opgediend. Want vroeg of laat gebeurt dat en dan piep je wel over iets anders dan volgorde.

Het zonlicht stond de hele dag aan en mijn gedachten zoveel mogelijk uit.

Niets was het toegestaan daarop inbreuk te maken. Desondanks fabuleren de zintuigen waar zij maar kunnen.

Zo verbeeldde ik mij op een waanzinnig windstille middag dat ik de monniken hoorde zingen in Solesmes, al lag dat wel erg verderop. Veel dichterbij blafte van tijd tot tijd een hond. Een strokleurige teef van gemêleerde afkomst. Met de mooie naam Judith: de aanhankelijke vriendin van Madame Peutain. Van wie je mocht verwachten dat ze niet zo gek was op Hollanders, omdat die haar naam zo raar uitspraken. Wat ze ons echter op geen enkele manier liet merken.

Judith en haar bazin woonden geheel links achter de muur. Eén enkele keer slechts hebben we een wandeling gemaakt die richting uit. Maar het vlakke land deed mij schrikken en snel was ik weer terug bij de plataan en het beperkte, rijke uitzicht daaromheen.

De belichting van de foto van het huis met de muur, die vermeende allereerste foto van Nièpce, had geruime tijd in beslag genomen. Oneindig lang was hij belicht. Ik keek alles bij elkaar misschien wel net zo lang naar onze muur als de belichting van de andere muur had geduurd.