De uivariaties

De uivariaties

Slechts weinigen zagen ooit hun bril in de Limburgse kaas vallen. Ook ik niet. Voor het zorgvuldig hanteren van deze kaas is het immers beter de bril af te zetten. Wat ook geldt voor het openen van oesters. Klinkt nogal hovaardig. Waar ik geheel mee weg kom, want een echte man opent zelfs op heterdaad onbetrapt zijn oesters zelf. Samen vijfentwintig is voor twee van mijn soort rechtoplopenden wel het minimum.

Alles wat je zelf ontsluit mag er wezen. Kan alleen niet voor de honderdste keer aankomen met het verhaal over Nero die van legio verschillende oesters hun zee van herkomst thuis kon brengen. Mag nog wel kwijt dat hij die van tussen de hak en de tenen van Italië, die van voor de kust van Gallipoli, de beste vond. Daar ben ik dus ook geweest. Je moet meerdere doelen hebben in het leven. Waar ook de beste oesters onder vallen, verder van non-discussief belang. Zelf geopende oesters zijn van huis uit levende en daarom verse oesters.

Kaas is bederf. Oud en beschaafd bederf. Het is al weer vrij lang geleden, dat ik na een opzienbarend ontbijt van ansjovis op de wijze van de molenaarsvrouw, een wilde expeditie richting Limburgse kaas op touw zette.

De blauwe ogen van de eerbare herbergier gaven geen krimp. Toen hij mij het papier aanreikte waarop de te volgen route in schoonschrift aangegeven stond.

«Voorbij het gehucht Neurop de grens oversteken, in Teuven bij de familie Kleuten is de echte Rommedoe aan huis verkrijgbaar», las ik. Het moge vreemd klinken maar het was zo.

Op de wijze van de ter plekke nog waarneembare muurhagedis en ondanks incidentele pijlkruidbedreiging, was het nauwelijks een probleem om het erf van de Kleutentjes met medeneming van enige waardevolle trofeeën in kaasvorm weer achter ons te laten.

Nabij Plombières in Sippenaken vanzelfsprekend nog wel een bezoek gebracht aan kasteel Beusdaal.