De uivariaties

De uivariaties

Elke gek wenst een restaurant te beginnen en sommigen hebben dat ook al gedaan. Ik kan niet achterblijven, en ofschoon ik op den duur uit ben op het serveren van de geheel met oesters gevulde gans, oefen ik intussen, aan de hand van een amuse-gueule die ongetwijfeld snel landelijke bekendheid zal krijgen, op de gans met gans gevulde oester.

De ongelovigen, maar zij niet alleen, krijgen daarna soep. Al aarzel ik nu of ik het recept daarvan wel mag prijsgeven. Die soep gaat over prei. Zo ja, dan spreken wij van het wit van de prei. Omdat geen wit ter wereld lekkerder smaakt (de vader van J.P. Sartre is het daarin postuum geheel mee eens) dan het wit van prei. Breed uw pan en stuur uw vuur. Bouillon van bouillon in die pan. Daarop het vele wit in repen en ringen. Stoven. Lang, een half uur.

In de machine met drie zwarte olijven. Zonder pit, voor de slechte verstaander. Om de kleur, maar nog meer om de smaak. Lang, wat heet lang in deze keuken, pureren. Luttel olijfolie erbij, en dat is alles. Zout niet, peper weer wel.

Daarna de verplichte portie gekookte aardappelen. Op het kruimige af en van de variëteit Linda Darling. Bedekt met boter en een kwartduims laag vers geraspte mierikswortel. Dat noemen wij hier gemakshalve groenten. Dient twee dagen achter elkaar gegeten. Omdat het lekker is. Aimez-vous mierikswortel?

Kan er nog een wetenswaardigheid bij. Eén van de weinige keren dat het orakel van Delphi zich helder heeft uitgelaten, klonk het: «De radijs is zijn gewicht waard in lood, de biet in zilver maar de mierikswortel in goud.»

Deze informatie is afkomstig van Apollo en moet dus wel kloppen.

Bijna klaar. Want het mag niet uitgesloten worden geacht dat een ander orakel ook de abrikoos in de mond heeft genomen. Gedroogde abrikozen. Drie uur in lauw kraanwater. Daarna pootjebaden in boven eenzame lucifer verdampende Monbazillac. Honing. Room. Wat een restaurant!