De uivariaties

De uivariaties

De beeldende kunst, althans dat deel ervan dat zich tot het verticale beperkt, houdt zich opvallend vaak bezig met het horizontale vlak. Neem alleen al de ontelbare stillevens met daarop het welbekende en weidse oesterontbijtje, tot aan de wat minder talrijke maar des te uitgekozener appelen bij Giacometti, en daar bovenop nog eens de unieke Lambchops and Onions van David Hockney. De beperkte vlakken van stoel en tafel, als prominent onderwerp of discreet terzijde, doen het vanuit irreële motieven eveneens goed.

Het moet mogelijk zijn, met enig lef en nauwelijks andere benodigdheden, uit resten zuurkool een tafel te boetseren. Lach er maar om. Je zult de dag nog beleven dat je een dergelijk exemplaar in het museum ziet staan. Komt zonder twijfel meteen de vette treurnis opzetten. Omdat je dat zelf niet eerder hebt gedaan. Kan in een paar jaar gebeurd zijn. Was je de boel aardig voor geweest. Hetzelfde gaat wellicht ook op voor een (gedeeltelijk op Thonet teruggrijpende), kinderstoel van wat te lang bewaarde tagliatelle. Het was Man Ray die op sculpturaal terrein middels droge deegwaren al vooronderzoek deed. Dacht ik.

Mens van aardappelpuree op stoel van zuurkool?

Zittende mens is interessant. Mens die zit te eten iets minder. Interessant.

Bij het bekende en veel betreden Parijse etablissement La Coupole was het gewoonte dat eenzame mannen ieder met eigen tafeltje en al tegen de verste muur werden neergepoot. Wel vier op een rij. Heb ik zelf mogen ondervinden.

Daar zat je dan, achter je hareng Baltique en halve fles Vacqueyras. Overvolle poel tactiele lust en verbale onlust voor je snuit. «Vals pandemonium. Schaduw van binnenstebuiten gekeerd paradijs», smies pelde ik. Ik heb ook een keer en heus niet al te zacht «Bande de graines de cornichons!» geroepen. Of bijna zoiets. Niet erkende mening van erkend buitenstaander.

Naast elkaar. Zaten we daar. Onmatig uitvergrote aquarel. Zonder titel.