De veilige sky-boxen van t front national

Het moet vandaag de dag een weldadig gevoel geven voorman te zijn van het Front National. Voor zo iemand heeft Frankrijk veel weg van een paradijs. Immers: de werkloosheid in Frankrijk, inmiddels dertien procent, stijgt nog altijd. Het geweld en het daarmee samenhangende gevoel van onveiligheid onder de burgers neemt gestadig toe. De illegale immigratie laat zich lastig (op een zowel legale als humane wijze) een halt toeroepen. De verpaupering van veel voorsteden en provinciesteden neemt verschrikkelijke vormen aan. Tot voor kort sloten de Parijse magistraten daarvoor hun ogen, want hoeveel lelijkheid kan zo'n Parijzenaar verdragen?

Pas nu de Fransen vrij massaal op het Front National van Le Pen stemmen, komt de Franse politiek in het geweer, zonder evenwel de charlataneske, demagogische en funeste remedies van de mannen van Le Pen aan te pakken. Integendeel: de rechts-republikeinse regeringspartijen wijzen liever beschuldigend naar de socialisten. Voor het gemak vatten ze het socialistische bestuur in de jaren tachtig onder Mitterrand in één woord samen: kaviaarsocialisme. Geen gunstiger voedingsbodem, zo stellen zij, voor de trieste omstandigheden van nu. En de socialisten wijzen niet minder heftig beschuldigend naar het huidige rechts-republikeinse bestuur van Chirac.
Zowel de republikeinen als de socialisten zeggen een dam te willen opwerpen tegen het rechtse nationalisme, maar omdat niemand de handen wil vuilmaken aan extreem-rechts, kunnen de lepénisten veilig vanuit hun sky-boxen toezien op het moddergevecht. En omdat niemand de talrijke stemmers op Le Pen voorgoed van zich wil vervreemden, durft niemand een moreel of moraliserend standpunt aan. Vreemdelingenhaat wordt dus niet langer scherp veroordeeld maar verklaard in het licht van de omstandigheden waaraan voorts niet veel wordt gedaan. Zo wordt er meegewerkt aan de glijdende schaal die door Le Pen reeds met olie en boter is ingesmeerd.
Voeg daarbij de rol van de nationale pers en het zal duidelijk zijn dat de ‘duivels van extreem-rechts’ zich in de zevende hemel bevinden. Twee voorbeelden: de in het algemeen uitstekende nieuwszender France Inter zwijgt in alle talen over het Front National. In rudimentair Frans roepen de rechtse nationalisten echter triomfantelijk dat hun beweging niet meer dood te zwijgen is. Andere media verketteren weliswaar de mannen van Le Pen, maar zonder een poging hun stille machinaties te analyseren. Eén gunstige uitzondering: afgelopen maandag maakte Libération de balans op van anderhalf jaar machtspolitiek van het Front National in de Zuidfranse steden Marignane, Orange en Toulon. Het gaat om een waslijst van maatregelen die haat kweken, die het joodse en islamitische bevolkingsdeel marginaliseren en discrimineren en die de totale bevolking cultureel verarmen en ideologisch bijsturen. Dat alles staat na het afgelopen weekend ook Vitrolles te wachten. En meer steden, als de democratische partijen blijven terugdeinzen voor hun plicht de sociale en economische problemen gezamenlijk onder ogen te zien en op die wijze het Front National de wind uit de zeilen te nemen.