De verloren oorlog in libanon

Israël heeft ook de Tweede Libanese oorlog verloren. Zoals zo vaak blijkt technologische overmacht in een gruerrillaoorlog alleen maar ellende te brengen, zeker in handen van militairen die kennelijk hun eigen agenda volgen. Het afschuwelijke bloedbad in Kana vorige week. waar een VN-post vol Libanese vluchtelingen herhaaldelijk werd gebombardeerd, ondanks waarschuwingen en hulpkreten van de VN-militairen, een ‘ongelukkige vergissing’ noemen is belachelijk. Israëlische politici en diplomaten die vervolgens beweren dat het er Israël juist om te doen is zo weinig mogelijk burgerslachtoffers te maken, zijn meer dan hypocriet.

Israël is ook nu nog niet gestopt met het zaaien van terreur in Libanon. Vanaf zee worden reizigers onder vuur genomen die de begrafenis van de slachtoffers van Kana willen bijwonen. En nu gebleken is dat ook de massieve aanvallen de kleine Hezbollah-beweging nauwelijks hebben getroffen - niet meer dan zo,n vijf lanceerinstallaties van Katoesjaraketten - moeten de bases vlakbij Beiroet van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina het ontgelden.
Het Israëlische leger doet er alles aan de tegenstanders van het vredesproces tot de lievelingen van het Libanese volk te maken. Dat kan geen toeval zijn. Het mag dan de oorspronkelijke bedoeling van Peres zijn geweest Syrië en Libanon tot een vredesakkoord te dwingen en zo zijn overwinning bij de verkiezingen van 29 mei zeker te stellen, zij n militairen lijken het hele vredesproces met hun acties te willen torpederen. De wrange vruchten van hun meedogenloze bombardementen zullen echter zijn dat Israël zich uit Zuid-Libanon zal moeten terugtrekken. Dat was - misschien wat al te vroeg - de inzet van de Franse bemiddelingspoging, waar Van Mierlo alleen maar van wist te zeggen dat die niet eerst in Europees verband was besproken.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Christopher probeert Israël deze afgang nog te besparen. De Syrische president Assad laat hem derhalve minachtend een hele dag wachten alvorens hem te ontvangen. Israël wil alleen maar een door de Amerikanen gesponsorde overeenkomst. De ellende is dat hierdoor de oorlog weer langer duurt en nog meer slachtoffers vergt. En hoe bloediger het Israëlische optreden, hoe groter de nederlaag. Oorlogen worden niet alleen met wapens, ook op tv-schermen en in de harten van mensen uitgevochten.
Wrang moet het ook voor Arafat zijn om zijn Palestijnse Nationale Raad, juist nu in Libanon deze bloedige oorlog wordt uitgevochten, te moeten voorstellen alle artikelen uit het handvest te amenderen die ‘in strijd zijn met de vrede der moedigen die wij hebben gesloten ’. Toch is het goed als begrijpelijke emoties niet de doorslag geven. Het artikel waarin wordt opgeroepen Israël te vernietigen, moet worden geschrapt, ook en misschien zelfs juist als Israël intussen voortgaat Libanon van de kaart te vegen. Maar zouden Israëlische politici en diplomaten dan niet eerlijk kunnen erkennen dat het walgelijk is wat er gebeurt en dat de militairen nodig tot de orde moeten worden geroepen?