POPMUZIEK

De weemoed van herinnering

Deerhunter

Aan herinneringen kleeft bijna altijd iets weemoedigs. Doen ze niet denken aan plezierige gebeurtenissen die helaas voorbij zijn, halen ze wel pijnlijke ervaringen naar boven die je liever was vergeten. Ze zijn ook niet te vertrouwen, want als iets selectief te werk gaat is het wel ons geheugen. Niet zonder reden, want dit maakt het verleden verteerbaar. Wel maakt het die verdraaiing en romantisering van de realiteit daarom tot een triest gegeven, vindt ook Bradford Cox van de Amerikaanse indieband Deerhunter. De zanger/gitarist noemt het Halcyon Digest en dat is ook de titel van het vierde album.
Toeval of niet, nostalgie heeft zelfs bij de slimme promotiecampagne van deze nieuwe plaat een grote rol gespeeld. Geïnspireerd door de do it yourself-punkcultuur heeft de band aan fans gevraagd om promotieposters van hun website uit te printen en op te hangen in hun woonplaats. Wie foto’s van deze activiteiten e-mailt, krijgt als beloning een nummer teruggestuurd dat niet op de plaat staat. Op de poster staat de albumhoes van Halcyon Digest, waarop een knielende dwerg in een jurk is afgebeeld. Het doet denken aan een personage uit een David Lynch-film. Even passend bij de regisseur lijken Deerhunters muziek en zowel de teksten als de niet-alledaagse verschijning van de frontman zelf. De boomlange Cox heeft het Marfan-syndroom: een erfelijke afwijking die hem extra lange vingers, tenen en ledematen geeft.
Halcyon Digest is een rijke verzameling van opmerkelijke, melodieuze pop (Revival, Fountain Stairs) en psychedelische rock (Desire Lines!) met veel elektronica en lo-fi-elementen. De liedjes blijven ook na meermalen luisteren mysterieus en raadselachtig. Alles blijft impliciet en wordt gebracht met afstandelijke emotie. Cox schrijft nummers in een stream of consciousness en nooit wordt helemaal duidelijk waar ze echt over gaan. Ze refereren in ieder geval vaak aan vroeger, zoals blijkt uit hoe hij mensen in zijn teksten aanspreekt: ‘Do you remember’, 'when you were young’, of: 'Do you recall’. Wat volgt is vaak niet eenvoudig te vangen; de sfeer is vaak afwisselend nostalgisch en naargeestig.
De liedjes kunnen ook verraderlijk lief klinken. Zo is Basement Scene (met een vette knipoog naar All I Have to Do is Dream van The Everly Brothers) als slaapliedje verpakt, maar meer een vreemde mengeling van droom en nachtmerrie, met zoetgevooisde tekstflarden als: 'Dream, a little dream/ About your friends/ And their endings.’ Het voor dit album erg extraverte Memory Boy blijkt alles behalve een vrolijk niemendalletje als Cox (vermoedelijk) een van haar zoon vervreemde vrouw aanspreekt: 'Let me jog my memory/ I see you leaving/ Oh, don’t forget your TV… Try to recognize your son/ In your eyes he’s gone, gone, gone.’
Het laatste nummer He Would Have Laughed staat, exemplarisch, ook in het teken van herinnering, aan vriend en garagepunkartiest Jay Reatard. Net zoals zijn leven begin 2010 op 29-jarige leeftijd eindigde, stopt het lied na zeven mijmerende minuten toch nog abrupt. Een passende afsluiter van een nieuw hoogtepunt in het Deerhunter-oeuvre.

Deerhunter, Halcyon Digest, label: 4AD/V2. Deerhunter speelt op 2 april 2011 in de Melkweg in Amsterdam