Groen

De wereld

Ik had eens een vriend die totaal betoverd raakte door de ijsbaan. Hij wist wel dat er zoiets bestond als een ijsbaan, het zat ’m in de gelegenheid en het tijdstip. Een baancommissiewedstrijd op zondagavond. Ik deed mee. De lampjes brandden, het was koud, de trainer schreeuwde aanwijzingen, de Zamboni trok het ijs weer glad. Er klonken geen aanmoedigingen, toeschouwers zijn er vrijwel nooit bij baancommissiewedstrijden. Hij was terechtgekomen in een wereld waar hij geen idee van had. Een heel universum in miniatuur, mensen deden dingen in de hoofdstad waar hij tot op dat moment geen weet van had, terwijl andere mensen hun normale zondagavonddingen deden.

Datzelfde gevoel overviel mij toen ik twee weken geleden de inleiding hield bij een lezing van Joe Sharman. Sharman is van de Monksilver Nursery in Cottenham, Cambridgeshire. Hij is galanthofiel. Dat klinkt veel erger dan het is; Galanthus is Latijn voor sneeuwklokje en dat maakt galanthofiel tot ‘sneeuwklokjesliefhebber’. Ik leidde in en daarna vertelde Sharman een dik uur over zijn geliefde snowdrops, en hij liet vele dia’s zien, ook van sneeuwklokjes-wc-papier en een My Little Pony met een sneeuwklokje op de flanken. Want ja, zo zei hij, ‘when one is obsessed with something, memorabilia are very much a part of it’. Het was de vrijdagavond waarop het zou gaan stormen. We zaten boven in Felix Meritis, wind en regen deden de ramen rammelen, vliegtuigen volgden de westerstormroute, dwars over de hoofdstad.

In de zaal bollenkwekers uit heel Nederland, hoofdredacteuren van tuinbladen, inheemse galanthofielen, met vragen over chlorofyl. Het was anderhalf uur lang een wereld op zich, veilig opgeborgen in een oud gebouw. Een wereld waarin mensen lachten om de flegmatieke bollenhumor van Sharman; hun adem inhielden bij een haarscherpe close-up van de gele Galanthus plicata ‘Wendy’s Gold’; hun wenkbrauwen fronsten toen ik zei dat als ze niet wisten hoe een Fritillariabol rook, ze dan vooral beneden op de plantentafel een keizerskroon uit een potje moesten graaien, daar even lekker aan snuffelen en dan de plant weer terugfrommelen. Het sneeuwklokje was het middelpunt van de wereld, en alles was goed.