De Wuhan-heldin is nu een landverrader

Beijing – De 65-jarige Fang Fang uit Wuhan was een bekende schrijver. Na 23 januari, de dag dat de stad op slot ging, werd ze een heldin. In haar Wuhan-dagboek schreef ze over de drama’s in de door viruspaniek getroffen stad. Haar blogs prikten de officiële goednieuwsverhalen genadeloos door. Voor haar honderd miljoen volgers werd ze het geweten van Wuhan.

Maar het tij is gekeerd. Nationale verontwaardiging heeft plaatsgemaakt voor nationale trots. Van heldin is Fang Fang landverrader geworden.

Het staat vast dat de Communistische Partij het in de beginfase van de corona-uitbraak lelijk heeft laten afweten. Die smet ontsiert China’s blazoen van zelfuitgeroepen wereldkampioen coronabestrijding en is volgens Trump het bewijs dat China verantwoordelijk is voor de pandemie. De smet moet dus worden weggepoetst. Dat gebeurt ook in China zelf. Vraag maar aan de bloggers, journalisten, activisten, advocaten, intellectuelen en zelfs een multimiljonair die kritiek hebben gehad op de virusaanpak van de Partij, of de aanvankelijke afwezigheid daarvan. Ze zijn bijna allemaal gearresteerd of ontvoerd.

De eerste critici waren de artsen die de officiële geruststellende verhalen tegenspraken. Ze werden gemuilkorfd of gekidnapt. Vooral de coronadood van de klokkenluidende arts Li Wenliang bracht op internet een nationale woedeaanval teweeg, die de censuur niet kon bijbenen. Gecensureerde berichten werden door bloggers opnieuw gepubliceerd. Er kwam felle kritiek op de officiële opgaven van het aantal doden. Op de onmenselijke behandeling van slachtoffers. Op schending van de mensenrechten in naam van de virusbestrijding. En nu riskeren de critici vijf jaar cel wegens het delict ‘ruzie stoken en problemen veroorzaken’, of zelfs elf jaar wegens het ‘in gevaar brengen van de nationale veiligheid’.

Fang Fang begon de autoriteiten te irriteren toen ze schreef: ‘De bewering dat het virus niet van mens op mens kan worden overgedragen heeft Wuhan veranderd in de stad van bloed, tranen en eindeloos leed.’ Haar blogs werden verwijderd, maar haar volgers plaatsten ze opnieuw.

Toen het virus begon te wijken sloeg de stemming om. Fang Fang werd de gebeten hond. Waarom moest ze zo nodig de vuile was buiten hangen? Waarom was ze niet trots op de voorbeeldige manier waarop China de plaag onder controle had gekregen? De verschijning van een Engelse vertaling van haar dagboek deed voor de nationalisten de deur dicht: haar enige bedoeling was vanaf het begin geweest om China zwart te maken in het buitenland.