De zesmiljardste

Het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties had het dus mis. Op twee dagen na. Ik ben op 10 oktober om twaalf uur ter wereld gekomen.

Vóór mij waren er 5.999.999.999 wachtenden geweest. Maar aan geduld geen gebrek. Het voordeel van een eerder dan geplande aankomst is dat je vanuit de anonimiteit van je wieg rustig de wereld kunt observeren.
Er is nogal wat speeksel en inkt gebruikt om mijn geboorte in te luiden. Sombere speculaties, pessimistische visioenen, apocalyptische voorspellingen. Het hield niet op. Tal van die deskundigen met een been al in het graf gaven niet veel voor mijn huid. Stikkend in het gedrang van de overbevolking, huilend van de honger, vergast door de vervuiling, zwetend onder de effecten van de broeikas, opgevreten door mijn seropositiviteit zou ik het in dit inferno hooguit een paar jaar volhouden. Sommigen zagen me al in een Peruviaans krot opduiken maar anderen neigden naar de bevuilde trottoirs van Bombay.
Ik moet hier zachtjes van kreunen.
Glimlachen gaat nog niet. Mijn maagje is hartstikke vol. Ik laat een boertje, kak van genot in mijn luier en veeg mijn handjes af aan de zijden stof van mijn babypakje. Om me heen huppelt een vijftal serviele knechten, nurses en butlers. Achter de gouden rand van mijn wieg ligt mijn nieuwe wereld. Door een woud van kristal en porselein dat glinstert onder de kroonluchters zie ik de reusachtige veranda, de palmbomen, de ligstoelen en de tafels met exotische cocktails erop. Verderop het blauwgroen van de zee die ons privé-strand begrenst.
Een ruwe stentorstem trekt mijn aandacht. Papa! Ik mag die man. Als hij binnenkomt slaat het hele gilde bezoldigde slaven aan het bibberen. Als hij weer weg is noemen ze hem de slager. Papa is er dol op mensen de zak te geven, fabrieken te sluiten of kwakkelende bedrijven voor een habbekrats over te nemen. Voor hem telt een mensenleven alleen als het de winst en de productiviteit kan verhogen. Vandaag voert hij drie gesprekken tegelijk op GSM’s die hem door de huisknechten worden aangereikt. Ik hoor met verrukking dat hij binnen een paar uur vele miljoenen op de beurs gaat verdienen. Een kwestie van omkoperij om aan de nodige voorkennis te komen. Papa is een slimmerik.
Ik kijk naar mijn blote armpjes en slaak een kreet van tevredenheid. Niet alleen zijn ze melkwit, de huid krijgt ook een lichtgouden glans. Minuscule, voor het oog bijna niet waarneembare donshaartjes steken uit mijn vel. Blond! Ik zal blond worden en ik durf nu al te wedden dat mijn ogen de kleur van de zee hebben gekregen.
Een ander geluk is dat ik een hele nieuwe eeuw voor me heb liggen. Een onbeschreven blad dat ik zelf ga vullen. De middelen daarvoor zijn vele malen beter ontwikkeld dan in deze stervende eeuw. In mijn wereld heerst nog te veel chaos en anarchie, en dit vraagt natuurlijk om een harde hand die orde schept. Mijn honger is nu al niet te stillen.
O ja, men heeft een boek geschreven om mijn geboorte te begroeten. Hier moet ik even gapen. Ik heb niets met literatuur en prefereer een stevig potje klassieke muziek. Met veel tromgeroffel en percussie. Dit boek bestaat uit brieven van verschillende auteurs aan mij geadresseerd. Te verwaarlozen. Op de bijdrage van Rushdie na.
Die man is weliswaar een kaffer, een bijna-zwartje, maar heeft het toch bij het goede eind. Er is, zegt hij, geen God en ook geen hemel. Natuurlijk niet. En ik weet waar ik over praat. Er is zelfs helemaal geen karma, geen goed, geen kwaad, geen beloning en geen moraal. Onze cyclus is een lange aaneenschakeling van dood en wedergeboorte. Leuk, hè. Willekeurige reïncarnaties als bij een grote loterij.
Het vervelende is dat je soms lang moet wachten om weer aan de beurt te zijn. In mijn geval 54 jaar en bijna zes maanden. Gedurende die tijd wordt je geheugen langzaam een natte spons. Ik weet ook bijna niets meer van vroeger. Wel dat ik stierf omgeven door vlammen en ontploffingen. Op de laatste dag van april 1945. Geeft niet, ik begin nu van voren af aan.