De zoon van

O, die maffe, rare Amerikanen toch, nu weer helemaal ondersteboven van de dood van John-John Kennedy. Dat gedweep met die Kennedy-familie is te wijten aan het feit dat ze geen koningshuis hebben en nu doen ze net of die Kennedy’s hun eigen koningshuis zijn. Massahysterie. Net als bij Diana.

Zo ongeveer is de teneur in de Nederlandse kranten. Ondertussen stonden die afgelopen maandag vol met nieuws over de Kennedy’s. De Volkskrant en NRC Handelsblad besteedden ongeveer de helft van hun voorpagina’s aan de dood van de zoon van, dat is veel meer dan bijvoorbeeld The Guardian en de Frankfurter Rundschau deden. Elke Nederlandse krant had wel een foto van de kleine John-John ‘die salueert voor zijn vader’ of het deurtje opent onder het bureau van zijn vader (dat later nog door vele Lewinsky’s gebruikt moet zijn). NRC Handelsblad wijdde zelfs het hoofdcommentaar aan 'de presidentiële dynastie der Kennedy’s’. En overal kwamen alle clichés over de Kennedy’s weer terug. In zijn studie Life the Movie bespreekt Noel Gabler hoe in deze tijd de realiteit steeds verder naar de achtergrond verdwijnt omdat wij de wereld vooral willen ervaren. En ervaren doen we met behulp van de wetten van het entertainment. Politiek beleven we doordat kranten en televisie korte verhalen rond publieke figuren creëren, die Gabler 'lifies’ noemt. Ze hebben een hoofdpersonage en een dramatische ontwikkeling, politici spelen de hoofdrol in hun eigen film noir van corruptie en seks. En zo wordt 'de Kennedy-tragedie’ ook in Nederland opgevoerd. De kranten smullen van de details over het society-leven van John-John. Ook in de Volkskrant verongelukte John-John bij het strand 'waar hij als kind vaak gespeeld heeft’. En ook hier zal binnenkort gespeculeerd worden of niet net als bij Diana sprake is van een complot. Zelfs voor de Nederlandse kwaliteitskranten geldt wat Gabler signaleert: 'Een beroemdheid zijn wordt algemeen beschouwd als de meest verheven staat van het menselijk bestaan.’