Den vaderland getrouwe

Ik ben een man van de oude stempel met vertrouwen in autoriteit en instituties. Mijn leven lang heb ik netjes mijn belasting betaald, op het zebrapad op het groene licht gewacht , mijn stoepje gebezemd en braaf naar mijn huisarts geluisterd en niet naar de Jomanda’s of Ratelbanden.

Tien dagen geleden, bij mijn jaarlijkse check-up, constateerde dokter Knevel bij mij overgewicht en kortademigheid en schreef mij voor te gaan sporten. Fietsen, om precies te zijn.
Zelf heb ik niets met sport, maar uiteraard zei ik geen nee. Dus kocht ik een Gazelle en ging van start.
Mijn opdracht was drie keer per week twintig kilometer. Na de eerste vijf kilometer met tegenwind werd het zwart voor mijn ogen, maar de gedachte aan mijn vrouw en kinderen hield mij op het zadel. Na tien kilometer begon ik te hyperventileren op de maat van het Wilhelmus. Dat gaf mij genoeg energie voor de volgende drie kilometer. Van de daarop volgende twee kilometer weet ik mij niets meer te herinneren. Toen kwam het. Op vijf kilometer afstand van mijn woning begon ik opeens in het ritme van de pedaalslag te mompelen: Kut-lul-kut-lul-lek-ker-neu-ken-kut-lul-kut-lul-lek-ker-neu-ken.
Ik ging op de rem staan en smeet mijn Gazelle in de berm. Dit nooit, overdacht ik, terwijl ik naar huis strompelde. Dan maar liever die vijf kilo overgewicht.