Desi davids

Het had het hoogtepunt moeten worden van de NDP-aanhankelijkheidsdemonstratie in Paramaribo. Desi Bouterse die ‘onze jongens’ Seedorf en Davids ten overstaan van het Surinaamse volk tot ‘hun jongens’, wat heet, tot ‘zijn jongens’ uit ging roepen.

Er ontbraken maar twee details.
Ten eerste kwamen Davids en Seedorf op het laatste moment niet opdagen. En ten tweede bleef het Surinaamse volk toen ook maar liever thuis. En dus werd het een tamelijk schriele bijeenkomst, daar op het Sifaplein in Paramaribo.
Een paar weken eerder had de oppositie, geheel op eigen kracht, zevenduizend man op de been gebracht. Bouterse kwam, ondanks de aangekondigde voetbalhelden, niet verder dan vijfduizend.
In Suriname, heet het, stemmen de mensen met de voeten. Niks verlenging dus, niks strafschoppen: een duidelijke 7-5 nederlaag.
Het lijkt er ondertussen sterk op dat de populariteit van de Grote Man in Suriname sterk afneemt, terwijl die onder Surinamers in Nederland juist stijgt. In de Bijlmer en in andere creools-hindoestaanse bolwerken lusten ze wel pap van Bouterses aanhoudende anti-Hollandse plagerijen. Daar vinden ze het wel leuk als hij een succesvolle middenvelder van ‘het mooist spelende elftal ter wereld’ het oranjeshirtje publiekelijk uittrekt.
Maar in Suriname hebben ook zijn aanhangers van gisteren er langzamerhand genoeg van. Ze komen niet meer als ze geroepen worden.
Dat is een keer eerder gebeurd, eind 1982. Toen bracht de oppositie 20.000 man op de been en Bouterse een paar honderd. Een paar weken later herstelde Bouterse al moordend de orde.
Dit keer heeft hij zijn tegenstanders al 'een stelletje afstammelingen van huisslaven’ genoemd. Die hebben reden om hun hart vast te houden.