MUZIEKJoshua Tillman

Desolaat en übertriest

Als J. (Joshua) Tillman vorig jaar niet de drummer van Fleet Foxes geworden was, zou Vacilando Territory Blues nu vast net zo onopgemerkt blijven als zijn vier vorige albums. Tillman typeert zichzelf als ‘een van die sukkels met droevige liedjes en een gitaar om zijn schouder’ en hij heeft gelijk: de meeste zijn erg droevig en meestal gemaakt met de gitaar om zijn schouder. Waarom die nummers nooit erg zijn opgevallen komt waarschijnlijk doordat ze zo veel op elkaar lijken en zo weinig meer te bieden hebben dan andere in het genre.
Toch haalde Fleet Foxes-voorman Robin Pecknold de singer-songwriter uit Seattle binnen alsof een nieuwe Neil Young de groep was komen versterken. Eind april 2008 jubelt hij op een blog: ‘It’s with a level of excitement known only to those who have won the Super Bowl, discovered DNA, or unearthed the Rosetta Stone that we tell you that J. TILLMAN has joined our musical family.’ Best apart voor iemand uit een band die zelf net de enthousiast ontvangen EP Sun Giant heeft uitgebracht en ook de opnamen van de eerste langspeler voldaan heeft afgerond.
De cd Fleet Foxes krijgt in Amerika en vooral op het Europese continent erg veel handen op elkaar. Het barokke popalbum vol nostalgie en harmonie roept vergelijkingen op met Crosby, Stills & Nash, maar ook met meer eigentijdse bands als My Morning Jacket en Grizzly Bear. Tillman zingt en drumt tijdens de succesvolle tournee van de band. Op de podia klinken samenzang en melodieën van nummers als Blue Ridge Mountains, He Doesn’t Know Why of Mykonos met hem even betoverend. Avond aan avond treedt hij twee keer op, want hij verzorgt zelf het voorprogramma.
De inbreng van de andere Fleet Foxes-leden heeft een groot positief effect op Vacilando Territory Blues. Het geeft de americana van Tillman meer gelaagdheid, spanning en afwisseling. Neem bijvoorbeeld de blazers op het bijna vrolijke Steel on Steel of de gemene rocksound van New Imperial Grand Blues, waarvoor hij Crazy Horse wel ingehuurd lijkt te hebben. Dit vijfde album betekent voor Tillman een grote stap vooruit, zonder dat hij volledig van koers wisselt. Zo is het prachtig verstilde Firstborn nog even kenmerkend melancholiek. Ook klinkt hij onvervalst desolaat en übertriest op Someone, with Child: ‘Now I’m wearing your mark/ And now I nurse your fatal flower/ And it won’t die in your own marked grave/ Cause that’s the legacy you gave.’
De bekendheid van Fleet Foxes verklaart de grotere aandacht voor J. Tillman, de invloed van de bandleden op het eindresultaat rechtvaardigt deze ook. Interessant wordt het om te zien in hoeverre hij straks, op zijn beurt, een stempel op het bandgeluid gaat drukken. Een andere ontwikkeling is dat Robin Pecknold een writer’s block heeft gekregen door de in de pers veel gemaakte vergelijkingen met andere bands. Gefrustreerd verklaart hij: ‘If I ever get up the courage to try and write more songs, they won’t sound anything like what’s come before!’ Het doet je alleen maar meer uitkijken naar een nieuw album van Fleet Foxes.

Fleet Foxes, Fleet Foxes/Sun Giant (2 cd-release) (Bella Union/V2); J. Tillman, Vacilando Territory Blues (Bella Union V2); J. Tillman treedt op 8 maart op in Paradiso, Amsterdam