Sylvain Ephimenco

Deze oorlog

Deze oorlog is een misrekening en een aberratie. Een cruciale denkfout van de kant van de VS en hun bondgenoten. Hoewel de bommen die op Afghanistan regenen meer dan reëel zijn, bestaat deze oorlog niet. Of liever gezegd, hij maskeert de werkelijkheid in de vorm van een andere oorlog die al jaren binnen de islam sluimert. Hij is de weloverwogen conceptie, dat wel, van een groep strategen die op 11 september zijn geboorte aan de wereld heeft getoond. Maar na de wrede bevalling in New York en Washington was deze oorlog bestemd te vegeteren, te verhongeren en op den duur af te sterven. Voor een volwaardige groei was voedsel nodig en de strategen die hem hebben gebaard waren in hun eentje niet bij machte in zoveel kost te voorzien. Daarvoor waren de b52’s, kruisraketten en vliegdekschippen van Amerika en het Westen nodig.

Dit conflict is dus een exponent van de interne oorlog die extreme krachten binnen de islam uitvechten tegen alle andere expressies van de koranleer. Deze krachten, die we voor het gemak het gezicht van Bin Laden hebben gegeven, zijn bezig de islam van binnenuit te verlammen. Maar de islam kent een grote veelvuldigheid aan stromingen en de diffuse strijd verloopt traag. Van Algerije tot Indonesië, van Egypte tot China. Daarom is er gekozen om de interne oorlog in een andere gedaante naar buiten te exporteren. Natuurlijk is het mythische einddoel van deze fanatieke minderheid de wereld van de ongelovigen te verslaan en te vernietigen. Maar goede strategen weten ook dat dit niet van de ene op de andere dag zal geschieden. Daarvoor zal eerst aan de machtsovername binnen de islam moeten worden gewerkt.

In een eerste fase werd een gezamenlijke vijand gedefinieerd die grote groepen gelovigen zou kunnen verenigen. De laatste lijnen zijn op 11 september aangebracht. Maar zonder krachtige tegenreacties en wraak van zijn kant was de vijand maar een hypothetische optie gebleven. Amerika is in de val gelopen en nu wordt de tweede fase gelanceerd. Al op de eerste dag van de bombardementen stuurde Bin Laden zijn boodschap de islam in. Dit, zei hij, is een strijd tussen gelovigen en ongelovigen. Een botsing van beschavingen en religies die iedere moslim op aarde tot een keus dwingt. Een bom op een moslim in Kaboel of in de bergen van Afghanistan is een bom op de gehele islam die de vijand wil vernietigen. De Bin Ladens in Afghanistan solliciteren openlijk naar het heilzame martelaarschap.

Het Westen kan deze oorlog niet winnen omdat hij primair binnen de islam wordt gevoerd. Maar tot op heden is daar geen echt tegenoffensief geweest. Al jaren kijken traditionele moslims weg wanneer ze met de uitspattingen van hun Bin Ladens worden geconfronteerd. De islam kent geen zelfkritiek en is buiten een minderheid van verlichte geesten even autistisch als de VS zelf. Het extreme fundamentalisme wordt niet onderkend en dus niet openlijk bestreden buiten conjuncturele incidenten. Geen debat en geen brede confrontatie van geesten. Omdat zelfkritiek of kritiek op de meest extreme elementen het Westen in de kaart zou kunnen spelen. Deze passiviteit is de beste methode om de poging tot gijzelneming van Bin Laden en co te laten slagen.

Wekenlang hebben vele moslims zich van hun eigen probleem gemakzuchtig afgemaakt door te zeggen dat de daders van 11 september geen moslims waren of geen echte moslims konden zijn. Nu noemt Bin Laden de daders de «moslimvoorhoede», bidt Allah om ze een plaats in het paradijs te bezorgen en roept moslims op tot een heilige oorlog. En ook nu ze ongelijk hebben gekregen, blijven vele moslims en hun geestelijke leiders akelig stil. Zeker in Nederland. Ze durven Bin Laden niet tegen te spreken, hij voert immers een defensieve oorlog, en geven hem daardoor de vitale ruimte die hij en de zijnen zo hard nodig hebben.