Week 12

Deze Week

Eigen loyaliteit eerst

Hoewel de kamervragen van Wilders vooralsnog uitblijven, duidt een nieuwe wapenvondst op weer een loyaliteitsprobleem bij een groep Nederlanders.

SPIJKENISSE – Zaterdagavond maakte de politie bij een inval in het huis van een rechts-extremist in Spijkenisse onder meer een mitrailleur, een pistool, munitie en kogelwerende vesten buit. De twee aanwezige bewoners, een 25-jarige man en een 18-jarige vrouw, werden aangehouden. Volgens de antifascistische onderzoeksgroep Kafka is de man zowel lid van de Nederlandse Volksunie als van het semi-ondergrondse Blood & Honour/rvf, de Nederlandse tak van het uiterst gewelddadige Combat 18 uit Groot-Brittannië.

Het is het zoveelste bewijs van een radicalisering aan de rechterflank van het politieke spectrum. Vorig jaar vond de politie even verderop, in een Rotterdamse woning, wapens, chemicaliën en sporen van het verblijf van een voortvluchtige en schietgrage bankovervaller. Kort daarvoor was gebleken dat Nederlandse neonazi’s paramilitaire trainingen van de Belgische tak van Blood & Honour hadden bijgewoond.

De groeiende bereidheid tot geweld komt ook op straat tot uiting. Afgelopen weekend dreigden rivaliserende rechts-extremisten een demonstratie van de rechtse splinterpartij Nationale Alliantie te verstoren. De politie hield de twee groepen uit elkaar. Een aantal van de in het zwart gestoken onruststokers droeg een kogelvrij vest. Het is niet duidelijk of dat van nut bleek bij het opvangen van de klappen die ze later in de middag kregen van een groep Feyenoord-hooligans. Bij een ander incident, een aantal weken geleden, waren de rollen omgekeerd. Toen werd een groep tegendemonstranten aangevallen door neonazi’s die als beveiligingsdienst opereerden bij een extreem-rechtse bijeenkomst. Dat gebeurde strak in het gelid en met het nodige slagwerk, waaronder een ploertendoder.

Op internet is de radicalisering binnen extreem-rechts al langer zichtbaar. Op diverse fora tekenen zich ‘de contouren van een terroristisch discours’ af, waarschuwde de Leidse universitaire onderzoeker Jaap van Donselaar eind vorig jaar op een persconferentie. Rechts-extremistische clubjes praten over ‘de Heilige strijd’, ‘rechtvaardig geweld’ en het ‘eigen leven opofferen voor Ras en Natie’. Neonazi’s die vastzitten heten ‘krijgsgevangenen’ en ze zien zich allen als slachtoffers van de ‘Zionist Occupation Government’. Een oudgediende en leider van Blood & Honour/rvf liep op een demonstratie rond met een T-shirt van Osama bin Laden.

Dat kun je toch gerust een loyaliteitsprobleem noemen, en wel zonder dubbel paspoort. Het is nu wachten op het eerste spoeddebat over deze kwestie in de Tweede Kamer.

KOEN HAEGENS

Communistisch privé-eigendom

Particulier eigendom is diefstal, onderwees Proudhon. Zijn nazaten in China hebben die diefstal nu wettelijke bescherming gegeven.

AMSTERDAM – Ze kon natuurlijk niet uitblijven, de wet op het privé-eigendom die het Nationaal Volkscongres aan het eind van zijn jaarlijkse zitting heeft aangenomen. De afgelopen jaren werden immers ook de particuliere ondernemers, de voormalige klassenvijanden bij uitstek, toegelaten tot de communistische partij. En nu bijna tweederde van het bruto binnenlands product voor rekening komt van de particuliere sector, is het wel handig de duizenden particulieren die dit geld genereren enige zekerheid te geven. Daarbij worden wel enige ideologisch-semantische problemen in huis gehaald (het Chinese woord voor communistische partij, gongchandang, betekent ‘partij van de collectieve productie’), maar met het kwadrateren van de cirkel heeft de partij geen moeite meer sinds Deng Xiaoping de ‘socialistische markteconomie’ uitvond. De wet is met een Boelgaarse meerderheid van bijna honderd procent aangenomen. Toch is het de meest omstreden wet uit de Volksrepublikeinse geschiedenis. Er is veertien jaar aan gesleuteld en zeven ontwerpen werden het ene na het andere ingetrokken, vorig jaar nog na een vlammende open brief van een marxistische rechtsgeleerde. Het verzet kwam van een taai oud-links gezelschap aan de universiteiten en in de partij, dat vindt dat de vermarkting van Marx al veel te ver is gegaan. Wat blijft er van het primaat van de staatssector nog over als het particulier eigendom onaantastbaar wordt? Is dat geen verkrachting van het marxisme? Leidt het niet tot nog meer privatisering en tot een nog grotere kloof tussen rijk en arm? Komt het officieel beleden ‘socialisme met Chinese karakteristieken’ niet neer op verraad aan het werkelijke socialisme?

De laatste versie van het ontwerp stak de loftrompet over de staatsbedrijven en beloofde hard optreden tegen degenen die zich met listen en lagen staatseigendom toe-eigenen. Veel partijbazen hebben zich immers voor een habbekrats meester gemaakt van staatsbedrijven en daarop hun fortuin gebouwd. Deze plichtplegingen maakten het wetsvoorstel rijp voor zijn rituele aanvaarding door het Nationaal Volkscongres, dat nog nimmer een wetsontwerp heeft afgewezen.

De voorstanders beweren dat de nieuwe wet de ‘harmonieuze samenleving’ waarnaar de regering zegt te streven, dichterbij zal brengen. Ze bedoelen dan de harmonieuze samenleving van de middenklassers en de nouveaux riches. Investeerders, huiseigenaren en bezitters in het algemeen hoeven niet meer bang te zijn dat hun bedrijf, hun huis, hun auto ooit nog eens van hen of hun kinderen zal worden afgepakt. Landbouwgrond zal volgens de nieuwe wet niet meer zomaar geconfisqueerd kunnen worden. Jammer alleen dat de grond het eigendom blijft van de lokale overheid, die vaak onder één hoedje speelt met projectontwikkelaars die de grond willen uitbaten. En dat is precies de reden waarom boeren op duizenden plaatsen in China in opstand komen.

JAN VAN DER PUTTEN

één op vijftien

Al jaren is de Brit de meest gefilmde burger ter wereld. Op het eiland hangen vier miljoen (al lang niet meer verborgen) camera’s. Dat is één per vijftien inwoners.

LONDEN – Het graafschap Gloucester is het innovatiefst waar het gaat om mechanisch spieden. Om mensen aan te pakken die de straten vervuilen, dragen straatwachters er tegenwoordig camera’s op hun hoofd, terwijl de gewone camera’s het wangedrag van voetgangers vastleggen.

Dat laatste idee komt regelrecht uit George Orwells 1984, of Endemols hedendaagse variant daarop. Over het algemeen helpen bewakingscamera’s de politie bij het oplossen van misdaden, maar Big Brother slaagt er niet in A Clockwork Orange-_taferelen te voorkomen, zoals afgelopen week bleek toen een zestienjarige jongen in het Londense Hammersmith door enkele pubers werd gelyncht. Echter, nu het leven in de publieke ruimte in beeld is gebracht, gaat de Britse overheid zich steeds meer mengen in hetgeen zich achter de gordijnen afspeelt. Het is paternalisme troef. Als een heuse _‘nanny’ wil ze de burgers opvoeden, zorgen dat die niet te veel eten, drinken en roken.

Dat betuttelen begint in de wieg. In de nabije toekomst zullen Britse baby’s worden getest op 69 verschillende ‘early learning goals’, dus of ze goed kruipen, huilen en ‘boe!’ zeggen. Nog voordat kinderen naar de middelbare school gaan, zullen ze hun vingerafdruk moeten afgeven voor een hypermodern paspoort dat de overheid op de markt wil brengen, als voorbode van de ID-kaart die in feite een virtuele biografie van iemands leven is.

Een sociaal werker, leraar of dokter die ontdekt dat een minderjarige seks heeft gehad, dient dit aan te geven bij de politie. Wie naar de universiteit wil, dient bekend te maken of zijn of haar ouders zelf hebben gestudeerd. Volwassenen, op hun beurt, krijgen ongevraagd telefoontjes van dokters met de vraag of ze roken en zo ja, of ze ermee willen stoppen. Voor mensen die elkaar willen aangeven zijn er inmiddels zo veel kliklijnen dat er een apart telefoonboek van kan worden samengesteld.

De meeste interesse van de overheid gaat echter uit naar het te taxeren bezit van de burgers. Daartoe zijn gemeentelijke taxateurs op pad gestuurd naar wat ooit de onneembare vesting van de Engelsman was: zijn huis. Om de hoogte van de ozb-belasting te bepalen, zullen deze, met camera’s uitgeruste, ‘snoopers’ elke woning van buiten en vooral ook van binnen bekijken om die een plaatsje te geven in een van de 168 categorieën.

Niet iedere onderdaan hoeft echter te vrezen voor de nanny. Bezorgd om de privacy van voortvluchtige criminelen heeft de politie besloten geen _‘wanted’-_posters meer op te hangen.

PATRICK VAN IJZENDOORN

Bush-geesten

Toen Bush was vertrokken, pakten Mayapriesters bezem en sop om hun besmette heiligdommen te reinigen. Het ritueel versus Bush.

GUATEMALA-STAD – Iedere Guatemalteek heeft wel iets te klagen over het bezoek dat Bush vorige week aan de stad bracht. Krantenverkoper Juan vertelt dat hij werd verdreven van zijn plek in de buurt van het presidentieel paleis (‘door het bezoek van Bush was ik mijn broodnodige daginkomsten kwijt’), een student beweert dat Bush niets kwam brengen maar alleen vragen en eisen stelde – zoals de verscherping van de narcoticacontrole – en de invloedrijke journaliste Dina Fernández beweert dat Bush de regering niet werkelijk serieus neemt. Het bezoek leverde ‘slechts zoetsappige foto’s op’. ‘Terwijl er wordt gesproken over de taco’s die de Amerikaanse president eet, eisen wij dat Bush ons rechtvaardig behandelt.’ En de krant Siglo geeft fijntjes een opsomming van de dollars die Hugo Chávez tijdens zijn bezoek aan verschillende Latijns-Amerikaanse landen in dezelfde periode heeft uitgedeeld.

Maar niemand ging zo ver als de belangrijkste Mayapriesters van het land. Bush was ondanks felle protesten van de Mayabevolking naar het archeologische centrum Iximche gegaan, voor weer een foto. Toen hij eenmaal was vertrokken, gingen de priesters druk in de weer met het reinigen van de plaatsen die hij had bezocht. De priesters baden om vergeving voor het bezoek van Bush, die ze betitelden als ‘moordenaar’. Ze riepen de hulp in van wind en voorouders om vier plaatsen te ‘reinigen’ van de smet die Bush er had gebracht. Met tromgeroffel werd goede energie opgeroepen en verschillend gekleurde kaarsen, die de windrichtingen symboliseren, werden in een zuiverend vuur gegooid. De vrouwen kregen korven met maïs die hen beschermden tegen de kwade Bush-geesten. Priester Leopoldo Mendez gaf als toelichting dat ‘maïs voor de Maya’s de bron van het leven is, en dus een bescherming tegen Bush. Door de maïs fijn te stampen zijn wij ook gezuiverd.’

PETER RHEBERGEN

Varkens in nood

In de bio-industrie hebben ze al geen feestelijke levens, maar sinds kort worden varkentjes in Engeland zelfs cultureel onderdrukt.

LONDEN – Nadat het kinderrijmpje Ba Ba Black Sheep is vervangen door Ba Ba Rainbow Sheep en Enid Blytons De Vijf is verschoond van ‘politiek incorrecte’ passages, is het thans de beurt aan de biggetjes van Roald Dahl. De Honley Church of England School in het Engelse Huddersfield heeft besloten het aanstaande zomerfestival op te sieren met een wereldprimeur: The Three Little Puppies, vrij naar Dahls The Three Litte Pigs. Volgens de hoofdonderwijzeres zouden moslimkinderen aanstoot kunnen nemen aan de onreine varkentjes.

Opvallend genoeg is vanuit de Britse moslimgemeenschap afwijzend gereageerd op deze multiculturele betutteling. ‘Dit weerspiegelt een gebrek aan kennis over de islam.’ Drie jaar geleden had een school in Batley, Yorkshire, al speelgoedvarkens verbannen en Britse banken delen geen spaarvarkens meer uit. Gevreesd moet worden voor de varkens uit George Orwells Animal Farm, Miss Piggy uit The Muppet Show en Pink Floyds album Animals, waarop nummers als Pigs en Pigs on the Wing staan.

PATRICK VAN IJZENDOORN

Globalisering in uitvoering

Franse smaak in een Japans rolletje: Michelin keurt de sushi en sashimi.

Sinds de eerste Michelingids verscheen in 1900 heeft de Franse autobandenfabrikant Michelin, tevens producent van de gezaghebbende restaurantgids, zijn mensen naar ettelijke landen gestuurd om daar fameuze eetgelegenheden te keuren – en daarmee het aantal maagzweren onder restauranteigenaars en top-chefs tot grotere hoogten te stuwen. Een ster van Michelin is al decennia de hoogste onderscheiding in de culinaire wereld.

Deze week verscheen de eerste Michelingids van Japan. Al in de aanloop naar de verschijning ervan ontstond er in Japan reuring over. Veel Japanners weigeren te accepteren dat Fransen bepalen wat lekker is, in de hele wereld, zelfs tot ver in het Verre Oosten, waar de Coq au Vin verpietert in de schaduw van kilo’s rauwe vis met rijst.

De publicatie van de Japanse editie is het resultaat van onderhandelingen tussen Michelin en het Japanse toeristenbureau te Parijs. Michelin wijst erop dat het initiatief uit Japan kwam, van een overheidsorganisatie die wereldwijd een actie is begonnen om meer toeristen naar Japan te lokken.

Maar de weerzin die opklonk uit talloze krantencolumns en televisiepraatjes in Japan zette de publicatie bijna nog op losse schroeven. Uiteindelijk voelde Michelin zich geroepen om, een tikje lafjes, een gids uit te brengen zonder sterren. Ook is de gids niet louter gericht op restaurants. Het is een mix geworden tussen de groene Michelingids, met bezienswaardigheden, en de rode, met louter eetgelegenheden. Maar aan het belangrijkste uitgangspunt hield Michelin vast: het team ‘kenners’ dat een jaar lang Japanse restaurants bezocht, bestaat uit ‘eigen’ mensen. Uit Fransen, echte kenners.

Pieter van Os