Die ene dag

De lage lusten, daar zijn wij bij ons thuis immuun voor. Driehonderdvierenzestig dagen per jaar willen wij niets weten van seks, laat staan pornografie, wij, mijn vrouw, onze opgroeiende kinderen en de Deense dog.

Die ene dag is anders dan alle anderen. Dan staan de meisjes ’s ochtends vroeg al op naaldhakken, zwaar opgemaakt, in doorzichtige lingerie te wachten wie er dit keer op de stoep zal staan. Telkens weer zorgen wij (ik, mijn zoon en de Deense dog) voor een nieuwe verrassing. Dan vallen wij het huis binnen, vermomd als melkboer, gynaecoloog, leraar, inbreker, soldaat of Sinterklaas.
Keuze genoeg, want al die lieden zijn, zoals u weet, uit op maar een ding.
Ook mijn echtgenote en onze dochter hebben jaarlijks wat nieuws in petto. Zij hebben zich vermomd als huissloof, schoolmeisje, secretaresse, lesbisch liefdespaar of een duo nonnetjes. Wederom keuze genoeg en, zoals bekend, al die typen willen iets anders dan…
Gegil. Dreigementen. Hondegeblaf. Billekoek. Zo gaat het feest van start. Wasknijpers worden op tepels, penissen en schaamlippen geplaatst, liefst van hout, want dan blijft er wel eens lekker een splinter zitten. Ook bedienen wij ons van zwepen en kettingen, onderwijl op elkaar urinerend. Waar wij mensen voor terugschrikken, springt de Deense dog in.
’s Avonds zijn wij emotioneel kapot, fysiek uitgeput, maar intens gelukkig. Wij hebben weer voor een heel jaar de antistoffen aangemaakt die ons wapenen tegen de verleidingen van de door seks en smeerlapperij bezeten maatschappij.