FILM

Die vergiftigde paus

Wall Street 2

De mooiste monoloog van investment banker Gordon Gekko (Michael Douglas) in Oliver Stone’s Wall Street (1987) is niet de befaamde ‘Greed is good’-speech ('Greed is right, greed works. Greed clarifies, cuts through, and captures the essence of the evolutionary spirit’) die de laatste jaren is opgevat als mentaliteitsverklaring voor de graaiende bankiers in de financiële wereld. De film zit vol oneliners, die de gemiddelde beursjongen nog steeds op zijn tong heeft liggen: 'I create nothing. I own’, of: 'You’ll have the shortest executive career since that Pope that got poisoned’, en: 'Money itself isn’t lost or made, it’s simply transferred from one perception to another.’ De vanzelfsprekendheid waarmee Douglas ze uitsprak maakte de film een instant klassieker. 'If you need a friend, get a dog.’

Nee, het belangrijkste moment zit eerder in de film, bijna terloops. Bud Fox (Charlie Sheen), de jonge pupil, wordt wakker gebeld door zijn mentor Gekko. Gekko staat op het strand, voor zijn buitenhuis. Hij draagt een badjas, de zon komt op. Hij kijkt uit over de zee; Ah Buddy, zegt-ie, de zonsopgang is prachtig, ik zou willen dat je dit kon zien.

Het is het enige moment in de film waarop zijn gezicht ontspannen is. Zijn pantser is af. Eigenlijk is Gekko geen bikkelharde realist, hij is een romanticus.

In feite was Wall Street een mislukte film, waar een hele verhaallijn uitgeknipt moest worden omdat actrice Sean Young, die de echtgenote van Gekko speelde, onhandelbaar was op de set. Die verdwenen verhaallijn (over een affaire tussen Fox en Gekko’s echtgenote) vergrootte het gevoel van romantiek; Stone schilderde grote emoties, liefde, vaderschap, verraad. Met een sterk gevoel voor timing heeft Oliver Stone een vervolg gemaakt: Wall Street 2: Money Never Sleeps. Hierin helpt Gekko, die net uit de gevangenis komt, een jonge beurshandelaar (de hippe Shia LaBeouf) wiens vaders dood veroorzaakt werd door een gluiperige beleggingsfondsmanager (Josh Brolin). Het klinkt erg plot driven, wat een dissonant is met de mislukte plot van het origineel. Nu maakte die plot in deel 1 weinig uit; Stone’s sfeerportret van de yuppie-subcultuur droeg de film ruimschoots. De vraag is in hoeverre die subcultuur veranderd is. In 1987 was Gekko een afgeleide van de gemiddelde Wall Street-'Master of the Universe’; zijn rol is in de tussentijd zo legendarisch geworden (Douglas kreeg er een Oscar voor) dat het nu omgedraaid is. Veel hedendaagse yuppen zijn een afgeleide van Gekko. Daarin zit de interessante dubbele laag van Stone’s vervolgfilm: in feite portretteert hij iets wat hij zelf geschapen heeft.

De trailer ziet er in ieder geval heerlijk uit, flitsende beelden met Sympathy for the Devil eronder, en het is altijd een genoegen om Michael Douglas te zien.

Wall Street 2: Money Never Sleeps draait vanaf 23 september in de bioscoop