Dienen

Omdat dit weekblad de regel heeft dat medewerkers die boeken schrijven niet gerecenseerd mogen worden - wat ik waardeer en zuiver vind - zal ik hier zelf iets over mijn nieuwe boek schrijven, dat kan niemand mij verbieden. Of niet zozeer over het boek, maar het omslag. Daar is een gans op te zien, maar niet de gans die de bedoeling was. De gans die de bedoeling was, had ‘te weinig pixels’ volgens de vormgeefster en het leek nergens naar. Nou, dacht men op de uitgeverij, dan gaan we toch zelf een gans op de foto zetten en wel een gans die precies hetzelfde doet als de gans die de bedoeling was. Daar zijn ze uiteindelijk bijna twee dagen mee bezig geweest, ik meen bij een vijver in Bussum. Ikzelf was in die tijd op vakantie, wist er niet eens iets van. Alle ganzen weigerden zich te gedragen als de gans die de bedoeling was en na het kiezen van de mooiste foto moest er ook nog een lelijk grasje dat uit zijn snavel hing weggephotoshopt worden.
Ik kom hier op omdat ik naar een BBC-programma gekeken heb, Autumn Watch. De BBC doet ook aan lentekijk, maar dan weer niet aan winter- of zomerkijk, waarom dat is weet ik niet, misschien omdat de Britten de zomer en de winter saai vinden. Hoe dan ook: er waren beelden te zien van edelherten in een park in Londen. Kauwen zaten op de koppen en ruggen van die herten. Niet om zich te laten vervoeren, nee: om makkelijk aan eten te komen. Die herten zitten vol met teken. Herten blij, kauwtjes blij. En het was een prachtig mooi gezicht, vooral toen een jong hert jeuk op z'n kop kreeg en er een kauw af viel. Daar schrokken ze allebei erg van. Dienende dieren. Eigenlijk moet ik naar die vijver in Bussum, op zoek naar die ene gans. Terugdienen. Met brood of iets anders wat hij lekker vindt. Omdat ik het nu stom vind dat ik tijdens zoiets belangrijks op vakantie was; dat ik het beeld van mijn boek niet eens persoonlijk ken.