De seksuele bries in Turkije

Dildo’s voor de nieuwe Aïcha’s

In Turkije laat de seksuele revolutie op zich wachten. Vrouwen blijven geketende slavinnen. Maar hier en daar gloort hoop. De eerste seksshops zijn geopend en te vroeg ontmaagde meisjes springen niet meer het ravijn in.

ZIJN NAAM KAN ik me niet meer herinneren. Maar de letter g aan het begin van zijn naam is wel blijven hangen. Laat ik hem daarom maar Gerard noemen. Het was een zonnige zomerdag in Antalya. In de tuin van zijn villa-achtige huis in de historische binnenstad hebben we zo’n half uur gebabbeld. Het zal zeven of acht jaar geleden zijn. Gerard vertelde me dat hij op de seksuele revolutie zat te wachten. Hij had de seksuele revolutie in Spanje meegemaakt en de Spaanse rebellen ontelbare keren bezaaid met zijn sperma. Nadat hij de conclusie had getrokken dat de Spaanse revolutie op haar retour was en de schonen de nadruk legden op het krijgen van een gelukkig gezin en niet meer als wilden neukten, had hij zijn spullen gepakt en was naar Antalya gekomen. In de overtuiging dat vroeg of laat de Turkse vrouwen ook die revolutie zouden verwezenlijken en hij dus ruimschoots aan zijn trekken zou komen.
Of Gerard acht jaar later nog steeds geduldig zit te wachten in zijn mooie huis weet ik niet, maar in de islamitische wereld heeft zich in die acht jaar geen enkele revolutie voltrokken. Hier geen oranje, geen paarse, geen groene revolutie. Dus ook geen roze revolutie van de vrouwen die zich losmaken van hun ketenen, hun vagina bevrijden en zichzelf redden uit de wurggreep van de religie en de bijbehorende regels die door hun mannen zijn verzonnen.
Er valt Gerard niets te verwijten als het om zijn keuze voor Turkije gaat. We hebben het immers over het meest westerse islamitische land, een EU-kandidaat, een land met grote steden waar de straten van de rijke buurten worden opgefleurd door meisjes en vrouwen in minirokjes en met diepe decolletés. Zelfs de beste gokker zou zijn geld dus op Turkije moeten zetten. Maar helaas. Helaas voor Gerard, jammer voor de vrouwen zelf en spijtig voor de vrouwen in de andere islamitische landen die vanwege het uitblijven van deze revolutie niet in de voetsporen van hun Turkse seksegenoten kunnen treden om hun vagina te bevrijden.
Nog nergens in de islamwereld heeft een startschot geklonken van de ‘bevrijdingsoorlog’ van de vrouwen. Voordat ik inga op de vraag waarom in deze globaliserende wereld vrouwen nog steeds door mannen aan hun orgaan zijn vastgeketend, wil ik Gerard en de vrouwen in de moslimwereld drie lichtpuntjes geven.
Vorige week ging ik naar de Spaanse film The Diary of a Sex Addict (niet de Spaanse seksrevolutie, maar de Spaanse film is gekomen, misschien als een soort voorspel). In deze film, die zonder censuur in de Turkse bioscopen te zien is, wordt het verhaal verteld van een jonge vrouw die lijdt aan nymfomanie. Ze worstelt langdurig met haar seksverslaving, belandt van het ene probleem in het andere, werkt zelfs als prostituee, raakt depressief, overweegt de hand aan zichzelf te slaan en vindt uiteindelijk rust nadat ze heeft erkend dat ze een slet is en er niets mis is met haar manier van leven.
Het opmerkelijke is dat de zaal in Istanbul waar ik de film zag niet gevuld was met geile mannen die een mooie Spaanse met allerlei mannen wilden zien neuken. Minstens tachtig procent van het publiek bestond uit vrouwen. Ik zag zelfs een meisje met een hoofddoek. Mijn bevinding werd een dag later bevestigd door een Turkse columnist die het had uitgezocht en tot de conclusie was gekomen dat de bezoekers van deze film inderdaad voornamelijk vrouwen zijn. Omdat de mens graag zijn opvattingen bevestigd wil zien in artikelen, boeken en films mogen we aannemen dat het begint te borrelen bij het vrouwenvolk in Turkije.
Dat de seksshops, die zo’n vijf jaar geleden bijna in alle steden (het Koerdische gebied uitgezonderd) zijn geopend, nog steeds open zijn, mag ook als een teken worden gezien van ‘het briesje voor de storm’. Deze seksshops mogen van de overheid geen films en geen stimulerende pillen verkopen. Ze zijn dus afhankelijk van de verkoop van dildo’s, vrouwenspeelgoed en lingerie. Ik ben een keer naar binnen gelopen en heb met de eigenaar gepraat. Voor zijn enigszins winstgevende handel was hij de Turkse vrouwen dankbaar die zonder schroom binnenkwamen. Hij vertelde dat in een enkel geval ook gesluierde Arabische toeristen zijn omzet verhoogden.

DAT IN TURKSE films het tegen haar wil ontmaagde Turkse meisje – vaak eerst verdoofd met een pil in haar drankje en daarna verkracht – tegenwoordig het vege lijf redt en van de regisseurs geen zelfmoord meer hoeft te plegen, zie ik ook als een lichtpuntje op weg naar de seksuele revolutie. Tien, vijftien jaar geleden moest ze van de regisseurs een ravijn in springen. Pas daarna konden we naar een spannende film kijken waarin haar broer zich ging wreken op de slechterik die zijn zus had ontmaagd.
Ze hoeven dus niet meer dood, de meisjes die voor het huwelijk op de een of andere manier geen maagd meer zijn (het Koerdische gebied alweer uitgezonderd). Maar dat wil niet zeggen dat seks voor het huwelijk mag. Seks is, zoals in alle islamitische landen, het terrein van de man. De man bezit immers de vrouw. En dat zit erg diep, bij de man én bij de vrouw. Het kan ook niet anders, omdat sinds de opkomst van de islam de vagina de maatschappij regeert, met een slavinnenrol voor de vrouw en de man als de hoeder van de vagina die van hem is. Verliest de man de controle over zijn meest waardevolle bezit – het kan de vagina zijn van zijn vrouw, zijn dochter, zijn moeder of die van zijn zus – dan is aan te nemen dat hij doodt om dit gezichtsverlies te compenseren.
Het is in deze onvermurwbare wereld niet eenvoudig om de kiem te leggen voor een seksuele revolutie waarin vrouwen zich ontdoen van hun ketenen en hun leven niet meer laten domineren door de ‘gekte’ rond hun orgaan. Deze gekte kent verschillende gradaties. In een land als Turkije gaat het tegenwoordig veelal om het bloed dat op de huwelijksnacht moet vloeien. Iets verderop, in Afghanistan en Pakistan, gaat het om die ene haarlok en de kleur van de ogen die niet gezien mogen worden door vreemde mannen.
Het is een gitzwarte werkelijkheid. Een realiteit waarin miljoenen vrouwen zouden tekenen voor een leven als slaaf op de Amerikaanse plantages. Vrouwen zijn bezit en dienaar van hun man. Moeders dienen hun volwassen zonen. Vrouwen worden gekleineerd, geslagen en vermoord en ook nog eens zodanig opgevoed dat ze willen dat hun dochters door dezelfde verschrikkingen gaan als zijzelf.

IS ER HOOP? Duiden de lichtpuntjes in Turkije erop dat er betere tijden op komst zijn? Misschien, maar persoonlijk wil ik daar niet te veel op vertrouwen. Een lichte vooruitgang in de positie van de elitaire Turkse vrouw kan namelijk erg misleidend zijn. Het huis dat ‘hoop’ heet bouw ik liever op het idee dat de islammaatschappij weliswaar geobsedeerd is door het ‘eigendomsrecht’ op de vagina en de vrouwelijke kuisheid, maar aan de andere kant ook door geilheid. Ik koester de hoop dat uit de stofwolken van deze dubbele moraal een seksuele revolutie oprijst die de vrouwen redt uit hun uitzichtloze positie.
Dat de man in het gebied waar seksueel zo weinig is geoorloofd ontzettend geil is behoeft geen discussie. Vroeger stuitte je in de straten van Istanbul, de meest liberale moslimstad, op deze mannen die zich een paar weken uitleefden in de oase van prostituees. Tegenwoordig gaan ze vaker naar landen als Thailand, waar het schijnt te wemelen van meisjes die tegen een geringe prijs ontmaagd kunnen worden.

HOEWEL SEKS EEN taboe is en de schaamtecultuur de overhand heeft, wordt nergens zo vaak over seks gepraat als in de islamitische wereld. Geen gebrek aan moppen over seks. Zelfs het favoriete onderwerp van de imams is seks. Hoe zit het dan met de vrouwen? Heeft de islamitische kijk op seksualiteit hen veranderd in vrouwen die van binnen branden van geilheid, of ze nou gesluierd, hoofddoekdragend of westers gekleed zijn? Juist vanwege de gesloten maatschappij waarin ze leven?
Dat dat vele jaren geleden al zo was, leren we uit de hadith, de mondelinge overleveringen over het leven van profeet Mohammed. Er bestaan duizenden hadith. De ene is geloofwaardiger dan de andere. De islamgeleerden maken vaak ruzie over welke van deze overleveringen wel of niet serieus genomen moeten worden. Maar aan het waarheidsgehalte van tientallen hadith wordt door niemand getwijfeld. Ze worden door de hele islamwereld als historische werkelijkheid beschouwd. Zo twijfelt men niet aan het gegeven dat de profeet door Allah voorzien was van een libido dat zo groot was als dat van dertig gewone mannen bij elkaar. Zo kon hij ervoor zorgen dat al zijn elf vrouwen in bed aan hun trekken kwamen. Behalve een van zijn vrouwen, die misschien te oud of te lelijk was, nam Mohammed al zijn vrouwen, om de beurt. Een rechtvaardigheid die de boodschapper van Allah sierde.
Toch waren er wel eens kleine opstandjes. De vrouwen vochten om de nachten met de profeet. Uiteindelijk verkondigde Mohammed aan zijn lievelingsvrouw Aïcha – haar had hij ontmaagd toen ze negen was, hijzelf was 52 – dat hij van God een nieuwe openbaring had gekregen. God had hem opgedragen om niet meer uit te gaan van de vaste agenda. Hij mocht het elke nacht doen met welke vrouw hij wilde. Volgens de hadith heeft Aïcha, moeder der moslims, ongeveer het volgende gezegd: ‘Zo, die God van jou is erg snel met zijn openbaringen als het om jouw genot gaat…’
Aïcha zorgde voor een enorme crisis toen ze tijdens een reis in de woestijn achterbleef terwijl haar karavaan al was vertrokken. Volgens haar had ze de groep verlaten om haar behoefte te doen. Volgens anderen was de vrouw van de profeet achtergebleven met een van de jonge slaven. De kwestie heeft Mohammed dagenlang uit zijn slaap gehouden. Uiteindelijk redde zijn God hem van de roddels, wederom met een openbaring. Allah verklaarde Aïcha onschuldig en dus kon het dagelijkse leven doorgaan.
De kleindochters van Aïcha komen in groten getale op vakantie in Istanbul. Ik doe dan mijn best om oogcontact te krijgen met de jonge meiden uit de Arabische staten, in hun zo frivool mogelijke sluiers. Een keer zag ik een van deze meisjes alleen lopen in een winkelcentrum. Ze keek om zich heen en glunderde. Ik ging naar haar toe en vroeg of ik haar kon helpen. Net als Aïcha was ze gescheiden van de groep en zo te zien genoot ze van haar vrijheid. Net toen we aan ons praatje begonnen, kwamen haar vader en broers aanrennen, om het meisje met de hertenogen te redden uit mijn klauwen.

TURKSE VROUWEN GAAN massaal naar een erotische Spaanse film, seksshops houden het hoofd boven water, Arabische vrouwen komen in die shops, verdwaalde Arabische meisjes genieten van hun kortstondige vrijheid, er zijn al Iraanse en Turkse vrouwelijke pornosterren die in Europa films draaien, in Turkse films plegen voortijdig ontmaagde meisjes geen zelfmoord meer, de moslima’s kennen de verhalen over Aïcha, het is warm in de islamitische landen, te warm voor preutsheid, de zon eist het zicht op vrouwenlichamen die op stranden zouden moeten zonnen.
De genadeloze hitte eist seks, seks waarbij het zweet van de man, die door de vrouw zelf is uitgekozen en niet door haar familie, heerlijk smaakt op haar tong. Seks waarbij de lichamen ruiken naar klaprozenvelden. Seks die geneest, niet alleen de vrouwen van nu, ook de vrouwen hiervoor. Tot aan de generatie van oppermoeder Aïcha.
Komt het ooit zo ver? Gaat de vrouw, die ooit de machtige godin Kibele was, die in de gedaante van Amazone de wereld regeerde en nu in de islamitische maatschappijen verworden is tot een wezen dat niet eens een auto mag besturen, niet mag stemmen, de slavin van de man is, de controle over haar orgaan aan de man heeft overgedragen en niet mag bepalen met wie ze het doet, ooit herrijzen uit haar as?

EEN VOORMAN VAN het zwarte ras in Amerika, Eldridge Cleaver, pleitte eens voor een ‘pussy revolution’. Hij opperde dat vrouwen hun vagina in de strijd moesten gooien om gelijke rechten te verwerven. ‘Ga niet met jullie mannen naar bed eer ze doen wat jullie willen. Op deze manier zullen jullie een bloedeloze revolutie verwezenlijken’, zei hij.
Misschien een methode als eerste stap naar gelijke rechten. Om in een verre toekomst de dochters de seksuele revolutie te zien uitroepen. Maar het is nog lang niet zo ver. De Turkse vrouwen zijn pas begonnen met het kijken naar een erotische Spaanse film.
En Gerard, mocht je in afwachting van de seksuele revolutie van Turkse vrouwen nog steeds in Antalya vertoeven en toevallig dit blad in handen krijgen, dan zou ik je het volgende willen adviseren: man, je was al bijna zestig toen ik je ontmoette, we zijn nu acht jaar verder. Die seksuele revolutie red je niet meer. Ga naar huis, je kleinkinderen in Nederland zullen je vast gemist hebben.