Eigenlijk doen we er niet aan, bijhouden welke verhalen het best gelezen worden. Toegegeven, op onze site is wel te vinden welke stukken het meest worden aangeklikt, maar we laten ons redactionele beleid er niet direct door beïnvloeden. Op de redactie hangen geen schermen met hoeveel lezers welk artikel trekt; er worden geen hoofdredactionele mails verstuurd met de ‘hits’ van de week, opdat de redactie meer van hetzelfde kan leveren. De Groene Amsterdammer stamt uit de negentiende eeuw – het blad werd opgericht in 1877 – en het Bildungsideaal uit die tijd omhelzen we nog steeds van harte. We willen de lezer voeden met diepgravende verhalen en kritieken die het brede terrein van politiek tot kunst, van maatschappelijke ontwikkelingen tot literatuur, van buitenland tot filosofie bevatten. Voor de klassieke Bildungsbürger die op de hoogte wil zijn van alles wat de wereld te bieden heeft. En we willen, net als eind negentiende eeuw, verslag doen van de ‘sociale kwesties’ van deze tijd.

Als we dan aan het einde van het jaar toch kijken, puur uit nieuwsgierigheid, welke stukken de meeste lezers trokken, dan kunnen we tevreden constateren dat het typische, diepgravende Groene-verhalen zijn. Van essays van Ewald Engelen en Roxane van Iperen tot grote onderzoeksverhalen over de zorg en het klimaat; van artikelen over de oorlog in Oekraïne – zoals dat over het troebele brein van Poetin – tot een portret van supermarktketen Lidl, die de consument met de kleine beurs wil voorzien van biologische en fairtrade producten. Wat opvalt is dat vooral maatschappijkritische verhalen goed ‘scoren’: van de erbarmelijke stand van ons leesonderwijs (twee verhalen) tot de genadeloze manier waarop ons sociale-zekerheidsstelsel is ingericht (ook twee verhalen); van de vernietiging van het landschap in Nederland doordat het wordt volgeplempt met distributiecentra, en het landschap in Italië door het oprukken van de hazelnoot, tot hoe de zorg onder druk staat door huisartsen en ook jonge specialisten die de werkdruk niet meer aankunnen (maar liefst drie verhalen). Bijna allemaal zijn het verhalen die een slinger geven aan het debat over zaken die knellen in Nederland. Het zijn het soort verhalen waar we veel tijd en aandacht aan besteden en die we het komende jaar ook volop hopen te publiceren.