Dode oude dame

JENNY VALENTINE
OP ZOEK NAAR VIOLET PARK
Vertaald door Jenny de Jonge
Moon, 189 blz., €15,95

De laatste jaren verschijnen binnen de Anglo-Amerikaanse jeugdliteratuur opmerkelijk goede en gedurfde debuutromans: cross-overromans – voor een dubbel publiek – die zijn geschreven door auteurs met een krachtige, oorspronkelijke stem, zoals Meg Rosoff (Hoe ik nu leef en Justin Case), John Green (Het grote misschien en Negentien keer Catherine) en nu ook Jenny Valentine. Haar veelgeprezen en met de Guardian Children’s Fiction Prize onderscheiden debuut Op zoek naar Violet Park verschijnt binnenkort in Nederland.
Gelukkig, want het is een heerlijk levendig coming-of-age-verhaal én mysterieuze speurdersroman, verteld vanuit het perspectief van de zwabberige, introverte, fantasierijke maar schrandere Lucas Swain (16).
Zijn mild-spottende toon en scherpe, bitterzoete observaties maken het dramatische verhaal over hoe zijn vader, een louche journalist, zomaar plots verdween (dood of zijn gezin ontvlucht?) en een ongelukkige vrouw, geruïneerde tienjarige zoon (Lucas), dochter en babyzoontje achterlaat, aangenaam lichtvoetig.
Originele motor van de handeling is een urn: de as van ene Violet Park. Ooit toevallig in een taxistandplaatskantoor terechtgekomen en opgemerkt door Lucas, wanneer hij op een nacht een taxi naar huis neemt. Vaag herkent hij de naam. ‘Hij vloog rond in mijn hoofd als een opgesloten duif in een gebouw, hij fladderde heen en weer door de ruimte en botste tegen de zijkanten aan’, vertelt Lucas. ‘V-I-O-L-E-T. (…) zacht en mooi en ouderwets, de perfecte naam voor een dode oude dame.’
Lucas raakt geobsedeerd. Zodanig dat hij, dankzij zijn oma (geweldig personage), de urn in bezit krijgt, ook al weet hij dat een jongen van zijn leeftijd zich ‘meer bezig zou moeten houden met het mee naar huis nemen van een levend meisje dan van een dode oude dame’.
Een zoektocht naar Violets levensgeschiedenis volgt. Een zoektocht die samenvalt met die naar Lucas’ vader, wanneer blijkt dat hij Violet – femme fatale en concertpianiste – indertijd beroepshalve heeft geïnterviewd (een beetje toevallig, maar niet echt storend) en haar dood wellicht iets met zijn verdwijning te maken heeft. Intens pijnlijk hoe Lucas geleidelijk aan het ideaalbeeld van zijn vader en de mogelijkheid te blijven hopen loslaat en daarmee zichzelf en de barsten in zijn leven leert aanvaarden. Schrijnend het filmische beeld van Lucas op een vuilnisbelt, waar hij als ‘een havik’ zijn vaders weggegooide spullen bewaakt, omdat hij niet wil ‘dat het gewoon afval’ wordt. En mooi dat Lucas door Violet beseft wat ouderdom is en zijn oma beter leert kennen.
Valentine schreef een complete eerste roman: voor jong en oud, over jong en oud.