Dokter makdoembaks

Nu de Bijlmerrampenquête van start is gegaan, doet de omstreden huisarts A. Makdoembaks opnieuw van zich spreken. In de jaren na de ramp haalde Makdoembaks zich de woede van medisch Nederland op de hals door in de media te zinspelen op een rechtstreeks verband tussen de onverklaarbare ziekteverschijnselen bij Bijlmerbewoners en het gecrashte El Al-toestel. Dokter Makdoembaks maakte melding van Tsjernobyl-achtige verschijnselen in zijn praktijk en ongewoon hoge sterfte- en onvruchtbaarheidscijfers. Collega-huisartsen die het waagden hem tegen te spreken, maakte hij uit voor racist.

In maart ‘97 verscheen Makdoembaks voor het Medisch Tuchtcollege: drie maanden mocht de Bijlmerdokter zijn ambt niet uitoefenen. Zo had hij ineens alle tijd voor Solidariteit Zuidoost, zijn eigen politieke partij die hij datzelfde jaar oprichtte. Uit het document Gezondheidsklachten en sterfte na de Bijlmerramp blijkt dat Makdoembaks nog altijd voet bij stuk houdt. Waarom, wordt duidelijk als je de brieffragmenten en citaten leest die in het document zijn opgenomen. 'Moeder Irma’ schreef hem het volgende: 'Ik heb nachtmerries. Als er een vliegtuig overkomt beleef ik alles opnieuw. Ook de SLM-ramp in Suriname, die ik eveneens van dichtbij heb meegemaakt. De kinderen zijn ook erg bang. Ik ben erg verward en hoop dat er snel een einde aan komt. Ik zit bij het Riagg.’ Irma’s dochter vervolgt: 'Ik ben Sharmila en ben tien jaar. Kunt u a.u.b. mijn mama helpen. Mama zit altijd naar die vliegtuigen te kijken, mama denkt dat er weer een vliegtuig neerstort. Ze vliegen heel erg laag. We wonen 8 hoog. Nu zit mama weer te huilen.’ Een andere briefschrijfster uit de G-flat: 'De angst slaat toe als ik weer zo'n gevaarte zie naderen. Voor de ramp konden we de nacht rustig doorkomen. Nu wordt er ook ’s nachts gevlogen. Ik heb er afgelopen nacht acht over horen komen, weer weinig geslapen. Gisteravond tijdens de maaltijd zijn er wel twintig overgevlogen.’ Een patiënte van rond de veertig: 'De immense vuurzee bezorgde mij op handen en voeten eczeem tot bloedens toe. Vanaf die vierde oktober van '92 is mijn bloeddruk hoog. Ook heb ik last van concentratiestoornissen. Mijn ogen branden in mijn hoofd als de zon fel schijnt of een autolamp in mijn gezicht schijnt.’
Het zijn niet alleen de hartverwarmende reacties van zijn eigen mensen die Makdoembaks sterken in zijn strijd. 'Hallo, hebben jullie brutale zwarten geen fatsoen? Hebben jullie nog niet genoeg voordeel uit de lijken gehad? Durven jullie nog eisen te stellen? Rot op. Jullie hebben toch ook geen angst als de hele gorilla familie hierheen komt vliegen? Als die nikkers er niet tegen kunnen, ga dan meteen terug. Iedereen blij! Als ze niet zo hebberig waren geweest en in de bossen waren gebleven, hadden ze nu nog geleefd’, aldus een anonieme brievenschrijver uit Nederveen.