Domkop en leeghoofd

Alles is gewoonte, helaas. Maar gewoonte is lang niet alles. Het lijkt erop dat de hoogst bereikbare vrijheid is voortdurend van gewoontes te veranderen. Altijd maar onconventioneel voor de dag willen komen wordt op den duur ook een sleur.

Valt aan die sleur te ontkomen? Het is een vraag die mij al zolang kwelt dat ik langzamerhand zin heb er het bijltje bij neer te gooien. Maar zelfmoord maakt je leven er ook niet authentieker op.
‘Ga er toch een paar daagjes tussenuit!’ hoor ik iemand zeggen. Ben je belazerd! Vakantie is sleur in het kwadraat.
Op de keper beschouwd maak ik me geen enkele illusie meer over de vraag of die sleur ooit te doorbreken zal zijn. Waarom zeur ik er dan zo over? Zou de hoop dan werkelijk het laatste zijn dat sterft? Wat een cliche! Ik ben er blijkbaar nog erger aan toe dan ik dacht.
Toch had ik een keer de indruk dat mijn leven wellicht iets waard was. Dat was toen ik als student een baantje aan de lopende band had. Omdat ik niet graag m'n vingers kwijt wou raken, maakte ik acht uur lang dezelfde automatische beweging. Mijn hoofd stroomde onmiddellijk leeg. Het was een gelukzalige ervaring.
Maar pas op, er is een groot verschil tussen een leeghoofd en een domkop. Een domkop meent alles te weten, terwijl een leeghoofd niets weet, ook niet wat sleur betekent.
Denk daar maar eens rustig over na!