MUZIEK

Donkere nacht

Danger Mouse e.a.

Het begrip ‘de donkere nacht van de ziel’ komt van de Spaanse priester Johannes van het Kruis uit de zestiende eeuw. Een door hem opgestelde verhandeling gaat over de tien fases die hij doorliep naar de mystieke hereniging met zijn God. De fase die de Dark Night of the Soul heet is het stadium van eenzaamheid en troosteloosheid. Zo’n vierhonderd jaar later stelt F. Scott Fitzgerald in The Crack-Up (over de zenuwinzinkingen van zijn vrouw) dat het daar altijd drie uur in de ochtend is. Nog later refereert acteur Bill Murray in de film Groundhog Day (1993) aan de schrijver wanneer zijn personage, inmiddels wanhopig, steeds opnieuw dezelfde dag beleeft. Dit jaar hebben producer Danger Mouse (Brian Burton) en Sparklehorse (Mark Linkous) met visuele steun van David Lynch het thema gebruikt voor een boeiende langspeelplaat met veel gastbijdragen. Zoals je met Lynch in de buurt kunt verwachten begint het allemaal nogal geheimzinnig. Filmachtige posters met de namen van alle ‘deelnemers’ verschenen op de muren van festivals en op het internet. Vervolgens een andere afbeelding: achter Burton een onherkenbare gestalte, maar ook een duidelijk zichtbare Lynch. Over een buzz creëren gesproken.
De regisseur doet mee op twee nummers, maar heeft ook een intrigerend fotoboek gemaakt dat geïnspireerd is op het onderwerp. Naast spookachtige verschijningen vind je er onder meer barbecuende ballerina’s aan het strand, een vertwijfeld kijkende superheld aan tafel met zijn sapcentrifuge, een nachtkastje vol met pillendoosjes en een vrouw met doorgesneden pols. Het boek heeft een even losse aanpak als de muziek van Dark Night of the Soul. Met al die verschillende artiesten is het ook moeilijk om een eenduidige lijn te ontwikkelen. Als Sparklehorse samenwerkt met aan hem verwante artiesten als Wayne Coyne (Flaming Lips), Jason Lytle (Grandaddy) en ook Lynch (op Stars Eyes en het titelnummer) lukt dat het best. De dromerige melancholie van deze nummers zet de toon en bepaalt de sfeer van de cd. Verder zijn de rond een drumbeat opgebouwde bijdrage van Julian Casablancas (The Strokes) en het vintage Sparklehorse-liedje The Man Who Played God met Suzanne Vega hoogtepunten. Minder passend zijn de nogal lompe en overbodige nummers met Black Francis en Iggy Pop.
Dat misplaatste rockblokje doet verder niets af aan het feit dat Dark Night of the Soul een bijzonder buitenbeentje is. Wat daarbij helpt is dat je de cd eigenlijk helemaal niet kunt kopen. Voor vijftig dollar kun je het fotoboek aanschaffen en dan zit aan het einde een lege cd-rom geplakt. Dat is te danken aan een oude ruzie tussen Danger Mouse en de platenmaatschappij van Sparklehorse, EMI. De eerste had op zijn (eveneens) niet officieel uitgebrachte Grey Album de muziek gemixt van de ‘zwarte’ van Jay Z en de ‘witte’ van de onlangs door het label opgepoetste Beatles. Het probleem is ons verder niet echt duidelijk gemaakt, maar het lijkt de artiesten weinig te deren. De plaat is eenvoudig te downloaden en het meegestuurde schijfje bij het boek bevat de boodschap: ‘For Legal Reasons, enclosed cd-r contains no music. Use it as you will.’

Danger Mouse, Sparklehorse & David Lynch, Dark Night of the Soul. Nu te downloaden