MUZIEK

Doo-wops en aahs

Grizzly Bear

Toeval of niet, dit jaar moet je echt in Brooklyn zijn voor de meest bijzondere popmuziek. Bands als TV on the Radio, Vampire Weekend, MGMT en Yeasayer gaven voor 2009 al aan dat er genoeg borrelde in deze New Yorkse borough, maar de laatste maanden lijkt het steeds meer op een echte creativiteitsuitbarsting. Als je nog maar net bijgekomen bent van het duizelingwekkende Merriweather Post Pavillion van Animal Collective is het nu tijd om je vast te bijten in de opvallende releases van Dirty Projectors (Bitte Orca) en Veckatimest van Grizzly Bear.
Van deze drie bands lijkt de laatstgenoemde het minst tegen gewone liedjes te hebben. Niet dat de derde langspeler van het viertal rond Edward Droste en Christopher Bear direct makkelijk weg luistert, want daarvoor heeft Veckatimest gewoon te veel inhoud. Elegante melodieën, tegendraadse tonen en toverachtige harmonieën lopen daarbij zij aan zij en door elkaar heen over losse songstructuren.
Grizzly Bear wordt wel het nieuwe Fleet Foxes genoemd. De overeenkomsten in hun muziek lijken vooral toevallig te ontstaan. Waar Fleet Foxes heel bewust ‘mooie’ popmuziek maakt, lijkt wat mooi is bij songschrijvers Droste en Bear vooral per ongeluk tot stand te komen. Ze werken veel meer op intuïtie en zijn altijd op zoek naar spanning.
De losse en vaak experimentele aanpak van de band op Veckatimest heeft verrassende resultaten tot gevolg. Neem het meest toegankelijke en zomerse Two Weeks. De speelse pianomelodie en luchtige doo-wop-’oohohoohs’ en -’aahs’ zijn ontstaan uit een parodie op een nummer van de radio waar de muzikanten zich aan ergerden. Het prachtig gelaagde Cheerleader is een van de drie nummers waar de groep het Brooklyn Youth Choir voor heeft laten aanrukken. Op I Live Without You is daar ook nog een strijkkwartet aan toegevoegd. Het venijnige in dat nummer vind je bij het afwisselend lege en warme While You Wait for the Others vooral terug in de tekst: ‘All your useless pretensions are weighing on my time/ You can beg for forgiveness as long as you like/ (…) You’ll only bleed me dry’. Beeldend beschrijft Droste een (naderende) relatiebreuk: ‘And what was left?/ A perfect cleft/ We all fall through.’
Veckatimest doet je de ene keer denken aan Sergeant Pepper en dan weer aan de Beach Boys. Verder is de ambivalente houding van Grizzly Bear ten opzichte van ‘mooie’ muziek overal duidelijk hoorbaar. Dat maakt het geheel nog boeiender. Zoals het geluid van de band zich per album gestaag ontwikkelt is de populariteit van de band tot dit album geleidelijk gegroeid. Dankzij blogs en een tournee met Radiohead is het nu echt raak. Wat de band nodig had bij de totstandkoming van dit album is ook wat je als luisteraar het best kunt gebruiken om vol van deze plaat te genieten: tijd en ruimte. Draai ’m dus vaak en hard over de boxen.

Grizzly Bear, Veckatimest (Warp/V2)