Dood

Denkend aan de eigen dood wensen de meeste mensen zich toe dat ze in een klap, pats-pam neervallen of dat ze gaan slapen en nooit meer wakker worden. Logisch, want wie heeft er nou behoefte aan om als hij nog niets heeft, zich voorstellingen te gaan maken van vreselijk lijden, mensonterend dementeren met verlies van persoonlijkheid en een lang en onmenselijk sterfbed?

Toch gaan er niet zo heel veel mensen pats-pam en daarenboven schijnt het voor achterblijvers veel akeliger te zijn dan een sterfbed omdat er bij pats-pam geen afscheid genomen kan worden, geen laatste vraag gesteld kan worden, geen laatste boodschap ontvangen kan worden. Het is dus realistischer om te denken aan een gewone dood dan aan pats-pam.
Ik vind het wel mooi dat het doodgaan in de slaap en ‘sochtends gevonden worden met het leesbrilletje nog op en een vredige glimlach rond de mond of het gewoon niet meer wakker worden, in het Frans mort de poete heet.
Ik moest eraan denken toen ik voor de zoveelste maal in mijn leven een foto zag van kinderen die wegrennen voor luchtaanvallen, van ouders die wegrennen met een bebloed kind in de armen. Dit keer geen napalm, maar wel voltreffers uit de lucht. Elke dode en gewonde Libanees, Palestijn of Hezbollah-aanhanger betekent weer een zetel voor Peres, zo denk ik somber over het lot van kinderen - en toch willend dat Peres de verkiezingen wint.
Pats-pam doodgaan door bombardementen, fusillades of andere moord is ook niet de wens van de meeste mensen, maar het gebeurt steeds. Pats-pam moet dus ook nog in vredestijd. Wat een onnozelheid om uit te gaan van pats-pam!
Dood komt dichtbij als je erover nadenkt en dat maakt bang, dus daarom verzoen je jezelf met pats-pam.