Intro bij de special over de Dood

Dood doet leven

Waarde lezers,

Wij schrijven op deze plaats het hele jaar door over de problemen van dood en leven, mens en maatschappij. Behalve in ons traditionele Kerstnummer, want dan schrijven wij óók over de problemen van De Groene Amsterdammer.

Deze problemen zijn een constante in ons bestaan en die problemen zullen er blijven, tot het moment dat wij door ABN Amro zijn opgekocht of met ons zusterblad Elsevier zijn gefuseerd.

Zo ver is het echt nog lang niet.

Het is nu precies driekwart jaar geleden dat wij De Groene Amsterdammer in een geheel vernieuwde gedaante hebben gepresenteerd. Dat was het onderdeel van een bewuste strategie die erop gericht was te stipuleren dat deze krant — voor wie het nog niet wist — een klassiek opinieweekblad is, het transportmiddel bij uitstek van het geschreven woord. Er is over dit geschreven woord de afgelopen acht maanden heel wat afgesomberd, waarbij de toekomstperspectieven van de opinieweekbladen niet buiten schot bleven.

Dit pessimisme delen wij niet, al was het maar uit welbegrepen eigenbelang. Zoals het boek niet het einde van het narratieve verhaal, de krant niet het einde van het boek, de radio niet het einde van de krant en de televisie niet het einde van de radio heeft betekend, zo zal het geschreven woord ongetwijfeld de mitraillages van de elektronica overleven.

Wél zullen het boek en het opinieweekblad en, wie weet, de dagelijkse krant altijd het communicatiemiddel van een minderheid blijven. In het geval van De Groene Amsterdammer zelfs de minderheid van een minderheid, een licht elitair gegeven waarop wij, diep in ons hart, een beetje trots zijn.

Het is jammer dat deze intellectuele uitzonderingspositie niet door de kapitalis tische buitenwereld wordt gehonoreerd door ons de postzegels en paperclips cadeau te geven.

Die minderheid bestaat sinds jaar en dag uit een kleine 15.000 lezers en lezeressen, verdeeld in zo'n 13.500 abonnees en een losse verkoop met een gemiddelde van 1500 exemplaren. De aanhang van De Groene is dus grotendeels op het blad geabonneerd, een feit dat de hechte band tussen lezer en krant illustreert, wat een van de redenen is waarom wij u jaarlijks durven lastig te vallen met de bede ons een klein, piepklein stukje van uw Kerstgratificatie te gunnen.

De oplage van De Groene Amster dammer is stabiel tot licht stijgend. Dat betekent dat onze komende begroting misschien wel op nul zal uitkomen. Dat is een tamelijk luxe situatie voor een krant die tot voor kort enige tonnen per jaar placht in te leveren. Tegelijkertijd is het een tamelijk burleske situatie, want de implicatie is dat wij dan precies nul op de bank hebben staan, een wapenfeit waarop geen dag- of weekblad ter wereld kan bogen.

Het bedrag, lezer, dat u ons in uw hartverwarmende goedheid jaarlijks pleegt te schenken kunnen wij dus nog steeds goed gebruiken.

Vooral omdat wij uw donatie op een menslievende manier plegen aan te wenden. U weet, het lezersbestand van De Groene is op een tamelijk merkwaardige wijze samengesteld. De meerderheid is geleerd en wel varend, terwijl een minderheid het wat minder goed heeft getroffen. Dat zijn de wetenshongerige studenten en bijstandstrekkers die zich eigenlijk niet de luxe van een opinieweekblad kunnen veroorloven. De gedachte dat deze mensen alleen omwille van dat stomme geld De Groene links moeten laten liggen, vinden wij tamelijk onverdraaglijk. Vandaar de constructie die wij een paar jaar geleden hebben bedacht: wij vragen de ene lezer een centje extra om daarmee de andere lezer tegen kostprijs met het zogenaamde «sociale abonnement» te kunnen plezieren. Het mooie van deze vorm van caritas is, dat wij, de redactie, er toch nog het centje aan overhouden om een redacteur naar levensgevaarlijke oorlogshaarden te sturen teneinde u, lezer, tot in alle details van de ellende in de wereld op de hoogte te brengen.

Tegenover uw prestatie staat onze tegen prestatie. Lezers die ons met dertig tot vijftig gulden verblijden, krijgen de integrale Russische vertaling van het nummer dat De Groene onlangs over Sint-Petersburg op de markt heeft gebracht, een collectors item zonder weerga, een sieraad voor uw rook tafel, om het even of u nu Russisch spreekt of niet. Plus het fraaie, door Opland getekende, Groene-certificaat waarmee u een kennis of familielid drie maanden lang De Groene cadeau kunt doen. Bedenkt u ons met vijftig gulden of meer, ontvangt u daarboven de eind januari te verschijnen bundeling van de onlangs bekroonde serie Redactie Binnenland, waarin Groene-redacteuren enige tijd berichtten vanaf de burelen van een medium in den vreemde. Doneert u ons 65 gulden of meer, kunt u in plaats van voor Redactie Binnenland kiezen voor het prachtige boek van Toon Tellegen De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne, waarin de gelauwerde schrijver herinneringen ophaalt aan de Russische verhalen die zijn opa hem heeft verteld. Vergeet niet het boek van uw keuze op de voorkant van de accept te vermelden.

Wat heet Kerst? Het lijkt wel Sinterklaas!

Het Kerstnummer van De Groene Amster dammer is sinds jaar en dag thematisch van opzet. Dit keer schrijven wij over de dood. Is dat, verkooptechnisch gezien, geen onderwerp waarmee de lezers de kiosk uit worden gepreekt? Nee, want de dood heeft, zoals elk serieus onderwerp, zoveel frisse en vermakelijke aspecten dat wij hebben besloten er tóch onze tanden in te zetten. Maar misschien vergissen wij ons wel en worden straks, tijdens de jaarwisseling, ’s rijks ringwegen en tolpoorten geblokkeerd door de onverkochte exemplaren van ons vrije, onverveerde weekblad. In dat geval, lezer, hebben wij uw steun harder nodig dan ooit. Ga gezond en onbezorgd het nieuwe jaar in en denk ondertussen dat het zaliger is te geven dan te ontvangen.

NAMENS REDACTIE EN ADMINISTRATIE VAN DE GROENE AMSTERDAMMER