Doorlezen

Doorlezen

Een ideetje.

Afgelopen week televisie gekeken. Interviews met schrijvers. Ja, dat is elke week, maar meestal kijk ik niet. Vindt mijn psychiater te riskant. Daar heb ik me ditmaal niets van aangetrokken. Heel leerzaam was het.

Neem Els Hupkes. Die praatte tegen Hanneke Groenteman. Wat ze met Els Hupkes hebben gedaan? Ze was aangekomen bij een grote uitgeverij met zo'n Zout op mijn huid-manuscriptje. Je kent het wel: vrouw ziet man niet meer zitten en gaat er op los fantaseren. Maar, ze vonden: ze had wel wat. Els. Konden ze iets mee.

Die gelaten blik in haar ogen, waarachter je dan toch een hysterische wervelwind vermoedde. Ze hebben ‘r mee uit lunchen genomen.

Ik weet nog dat iemand zei: als dit mijn vrouw was en ik had haar 24 uur per dag om me heen, dan zou ik niet meer toerekeningsvatbaar zijn.

Wat hebben ze gedaan? U kent het verhaal inmiddels. Haar man ontvoerde en vermoordde een zakenman.

En u denkt: waarom moeten wij haar relaas lezen? Waarom weer een slachtoffer dat in het openbaar haar verdriet moet belijden? Aandacht! Aandacht! Aandacht!

Het was een hele klus Ferdi E. zo ver te krijgen.

Okee, er is wat druk uitgeoefend, maar ja: het leek ons zo'n mooi verhaal hè? Een nachtmerrie: opeens is je man een moordenaar geworden en dader van de meest gerucht makende moordzaak sinds tijden: multi-bestsellermateriaal, jongen.

Dat verhaal over die pink, ja. Je moet wel een beetje blijven provoceren. Dus hebben we d'r even een lekkere grap over die pink in gezet. Ja, nee, natuurlijk met een diepere analyse d'rbij over hoe je dan met wrange grappen die eigenlijk helemaal geen grappen zijn op menselijke wijze de dingen probeert te vangen.

De familie? Kan mij dat nou schelen.

Nee hoor, daar hebben we ook wat op bedacht: we noemen het «een roman». Há! Hoe vind je die? Briljant toch. Je verandert alleen een paar namen en niemand die je meer iets kan maken.

Geweldig!

Denk ook eens aan die debutant van vorige week. Die zo groot en zo genadeloos werd afgerecenseerd. Met uithalen naar zijn uitgever, die volgens de recensent eigenlijk verantwoordelijk was voor de ellende. die zijn auteur had moeten beschermen, want nog zo jong en onbevangen en kwetsbaar. De uitgever kreeg ongenadig op zijn kop omdat hij dat debuut nooit had mogen publiceren, vond de recensent, die zichzelf zuchtend opofferde en het slechte nieuws overbracht aan de schrijver in kwestie. Want iemand moest dat doen.

Lang geleden dat een debuut op die manier werd doorgezaagd.

Dat boek, dat ook «een roman» werd genoemd door diezelfde uitgever, gaat worden uitgeroepen tot het slechtste debuut van het jaar, heb ik gehoord.

Iedereen tuint erin. Dacht jij werkelijk dat een kwaliteitsuitgeverij zoiets deed? Nee, daar zit meer achter. Allemaal spel, jongen, allemaal plan. Let maar eens op wat daarmee gaat gebeuren.